Open Data

Op 26 november 2011 hield ik in Overhoeks, Amsterdam Noord bij de Code Camping georganiseerd door Hack de Overheid & Apps voor Nederland (samen met een aantal andere erfgoedinstellingen) een pitch over een tweetal Open Data sets van 't Nationaal Archief.



Voor mij was het even het sluitstuk van een najaar dat in het teken stond van Open Data. Via de Open Cultuur Data workshop op 4 oktober in Rotterdam. Gevolgd door de Speel en Deelsessie Open Data/Open Architectuur van Archief 2.0 op 7 november in Utrecht. Stond de Code Camping helemaal in het teken concreet van DOEN!

Naast de pitches waren de datasets ook allemaal voorzien van door ons geschreven datablogs waarin wat uitgebreider op het materiaal kon worden ingezoomd.

De zaal zat vol programmeurs, knutselaars en code monkeys die aandachtig luisterden hoe wij onze data probeerden te verkopen. Plots voelde je weer 10 en hoopte je bij de gymles dat ze je maar snel zouden uitkiezen in het trefbalteam. Gelukkig stuitte ik al snel op een tweetal programmeurs die wel brood zagen in data van historische kaarten. En na een dagje sleutelen hadden ze een demo klaar van een iPad-app waarmee op een andere wijze door de set kaarten kon worden gebrowsed. De makers zijn nu nog wat aan het tweaken en finetunen zodat het uiteindelijk als app in de Appstore



Afgelopen week bleek een tweede programmeur de datablog over onder andere 4.VEL goed te hebben gelezen. Via een publieke twitterlijst wordt om de zoveel tijd automatisch een kaart, een foto over wielrennen of over voetbal de tijdlijn ingeslingerd. Het toffe eraan is dat via de api en ongetwijfeld wat geprogrammeer de beschrijving en afbeelding automatisch vanuit de fotcollectie en kaartencollectie worden omgezet naar een nieuwe tweet. Hulde aan de standaardisatie en de standaarden, hulde aan de maker!

Daar waar bij het Nationaal Archief de api alleen nog op het beeldmateriaal zit (de archieven en indexen zijn als datadumps beschikbaar) heeft het Rijksmuseum Amsterdam het voordeel dat zij hun collectie in één systeem hebben zitten. Daardoor kan via hun api ruim 100.000 objecten en beschrijvingen plus bijhorend beeldmateriaal worden aangeroepen. De programmeurs hebben dan ook bepaald niet stil gezeten met deze Rijksmuseum-dataset. Inmiddels zijn er zo'n 6 apps ontwikkeld waarbij ik bijvoorbeeld de hier bovenaan geëmbedde Gezichten van het Rijksmuseum gemaakt door ab-c media een uitermate versassende insteek vind hebben.

Een van mijn goede voornemens voor 2012... Meer met Open Data!

Ps. recent opgeleverde apps in het kader van de wedstrijd Apps voor Nederland kan je hier bekijken

M83

Regelmatig heb ik op mijn werk oordoppen in en de 3voor12 luisterpaal player aan. Zo nu en dan komen, herstel komt er dan een plaat voorbij die zó geweldig is dat deze je ertoe verleidt voor het eerst in... ja in wanneer eigenlijk? Weer eens een cd te kopen. Gelukkig blijkt M83 er gelijk een dubbelaar van gemaahttp://www.blogger.com/img/blank.gifkt te hebben: Hurry up, were dreaming

M83 - Outro from dudikaz on Vimeo.

Jonkheid Sancta Brigida, Noorbeek

Bij de dagelijkse routine van 't werk hoort ook even het doorspitten van de reacties op gahetNA. Het waar nodig even snel converteren van een reactie naar een CRM-aanvraag om deze door te zetten naar onze 1e lijn die er inhoudelijk mee aan de slag gaat.



Sommige reacties blijven net even wat langer hangen, maken je nieuwsgierig en kruipen wat onder de huid. Zoals bij de reactie bij een foto van Noorbeek, 1928 uit de collectie van Spaarnestad Photo.



In de metadata wordt gerept over een:

Schutterijen. Schuttersfeesten. Schutsbomen. Een pas geplante schutsboom op een dorpslein, met kerk op de achtergrond, dreigt om te vallen, waardoor een aantal mannen maken dat ze wegkomen. Noorbeek, Nederland, 1928. Serie van 3 foto's.

Onjuist merkt de bezoeker op het is namelijk een zogenaamde Brigida den.

dit is geen schutsboom!!!!!!!!!! dit is het neer halen van de oude Brigida den, in Noorbeek. 2e zaterdag na Pasen. die dag wordt er (nog steeds!!!) een nieuwe den gehaald ter ere van de heilige Brigida
Groet uit Noorbeek

De foto prikkelt! De wegrennende mannen, de lach op het gezicht van de man met hoed linksvoor, de dynamiek van de jongen aan de rechterzijde, midden in een sprong, achteruit kijkend. Rechtsachter op het stoepje voor J. Huijnen Van Hoven staat een rijtje kinderen op een ogenschijnlijk veilige plek, de den lijkt een andere kant op te hellen en vallen. Mooi hoe ze bijna van klein naar groot, van links naar rechts staan. Achter het venster op de 1e verdieping van de winkel staat ook iemand voorover geleund te kijken naar het vallen van de den. Door het hellinkje op het plein, het trapje naar de kerk die wat hoger ligt is het ook bijna een on Nederlands tafereel (voor iemand van boven en achter de rivieren).

Je merkt het, je gaat bijna op een Hans Aarsman-achtige wijze naar zo'n foto kijken. Hoe zou de situatie er 73 jaar later er bij liggen in Noorbeek? Waar ligt dat überhaupt?


Grotere kaart weergeven

In Zuid-Limburg, tegen de Belgische Voerstreek aan. En warempel, alsof er amper iets is veranderd in die 73 jaar. De kerk is er nog, J. Huijnen Van Hoven staat inclusief de prachtig gemaakte bedrijfsnaam op de gevel, het woonhuis ernaast en het schuurachtige gebouw met de rondgebogen poort daar weer naast. Het beeld links naast de kerk, ja zelfs de den is gefotografeerd in Streetview.

En Brigida, hoe zit het daar nu mee? Daar is een Noorbeekse site aan gewijd. Even in het kort:

De belofte, aan Sint Brigida in 1634 gedaan, om ieder jaar ter ere van haar een den te halen en te planten voor de kapel die aan haar gewijd is, als de gevreesde veeziekte zou verdwijnen, maakt het gebeuren meer "inhoudsvol" dan wanneer er enkel sprake zou zijn van het halen van een meiboom, als symbool van triomf van de zomer op de winter.

Het vertrouwen dat de mensen van Noorbeek in Sint Brigida hebben als beschermvrouwe van al degenen die bij het denhalen betrokken zijn en het geloof in haar als patrones van vee en parochie, mogen naar onze mening dan ook de kwalificatie "zinrijk" rechtvaardige.

Mooi hè!?

Oud

Heb ik wel eens verteld hoe verslingerd ik ben aan Oud? J.J.P. Oud(1890-1963), wel te verstaan.



Mijn bachelorscriptie ging over de opkomst van Oud als een gevierd, nationaal en internationaal architect. Dit getoetst middels zijn correspondentie aan een kunsthistorische theorie over de stappen die (beeldend) kunstenaars zouden dienen te doorlopen om op dat punt van alom erkend, gewaardeerd en gerespecteerd kunstenaar te komen. Kort door de bocht; het romantisch ideaal van de anoniem, worstelende kunstenaar die pas naar zijn dood zijn ware doorbraak en waardering beleefd is kul! Had Van Gogh nog héél even geduld betracht dan was ook hij binnengelopen.



Een van de stappen binnen de theorie die een aantal steeds groter wordende cirkels van erkenning en waardering beschrijft, is de erkenning en waardering van de mecenas. Eentje die middels het aanschaffen en verzamelen van kunst niet alleen zorg draagt voor de erkenning maar ook voor de middelen om in zijn of haar bestaan te voorzien. Aangezien het bij gebouwen wat lastiger verzamelen is, vulde ik deze stap bij architectuur in als een institutioneel mecenaat: de overheid. Kortom bij Oud paste ook deze fase van de theorie feilloos in zijn werkelijke leven door zijn dienstverband bij de Gemeentelijke Woningdienst van Rotterdam tussen 1918 en 1933.

De liefde voor Oud voerde ver, mijn eerste koophuisje was er een in de Nederhovenstraat. Inderdaad, de Kiefhoek.



Na mijn verhuizing naar Delfshaven ben ik gelukkig niet volledig afgesneden van Oud. Hoewel 't vergeten bombardement van 31 maart 1943 en nog meer de sloop/renovatiegolf van de jaren '80 aanzienlijke sporen heeft getrokken door Oud's oeuvre in Delfshaven valt er nog voldoende te genieten in Spangen, Tussendijken en het Witte Dorp.

Toevallig werd ik afgelopen week door een artikeltje in het AD/RD weer eens gewezen op blok I en V aan de Bilderdijkstraat in Spangen. Oud heeft daar bij de kleurstelling en de detaillering van het complex de hulp ingeroepen van Theo van Doesburg. Die tekende ook voor het glas in lood boven de deuren. Een (in mijn ogen) fantastisch detail dat sneuvelde tijdens de renovatie in de puincontainer. Miraculeus zijn enkele ervan gespaard waarvan en eentje weer opdook op een veiling.



Jammer dat destijds niet is gekozen voor een hoogwaardige renovatie zoals nu plaats vindt, één blok verder op aan het Justus van Effencomplex van Michiel Brinkman. Wellicht had 't het verschil kunnen maken voor deze glas in lood raampjes.



Voor wie Oud zijn woorden over dit complex (1918-1920) er nog eens op na wil lezen? De TU Delft is zo vriendelijk het Bouwkundig Weekblad in ieder geval uit 1920 online te hebben staan.

Pagina 1
Pagina 2
Pagina 3

Fake Tweet Builder

Geweldig! Via een post op Geenstijl even gespeeld met een tooltje waarmee je twitterconversaties kan neppen. Ik heb de post van gisteren even wat liederlijk vertaald naar een hedendaagse tweet en reply van Arie Heijkoop en Hendrik Spiekman.

Was dat nu de De Erven de Wed. J. van Nelle die op de producten altijd waarschuwde waakzaam te zijn voor namaak...?

Investeren in stenen

Rotterdam maakt zich ook voor forse bezuinigingen, dit raakt zo ongeveer alle terreinen waar de stad in 2012 voornemens is € 4,5 miljard (bruto). Voor diegenen die zich er voor interesseren... De komende 3 weken staan de vergaderingen van de Gemeenteraad in het teken van de begroting (en de bezuinigingen) die uiteindelijk eindigt op 8 en 10 november waarin het uiteindelijke oordeel wordt gegeven over de begroting van 2012.

De Rotterdamse deelgemeenten lopen iets voor op dit schema en zijn druk doende de deelgemeentelijke begrotingen te behandelen. Delfshaven redde het niet in één avond. Op 13 oktober lagen er rond 23.30 nog zoveel moties en amendementen op de Delfshavense begroting 2012 dat donderdagavond 27 oktober de deelraadsvergadering doorgaat.

Een deelgemeente gaat over een stuk minder terreinen dan de gemeente maar gaat al toch snel over dik € 39 miljoen, een bedrag dat de komende jaren overigens flink naar beneden moet. Kort door de bocht kan je stellen dat de domeinen waar het meeste geld aan besteed wordt sociaal en fysiek zijn. Die twee domeinen lopen ook als een soort waterscheiding door de deelraad, tussen de coalitie en de oppositie in. Daar waar bij bezuinigingen de coalitie het accent meer legt op sociaal pleit de oppositie bijna altijd voor meer en extra voor fysiek.

Eerst mensen dan stenen roept men dan al vrij snel vanuit de coalitie, bijvoorbeeld de voorzitter van de Deelgemeente Delfshaven...



Of op de site van de PvdA Delfshaven.



Het schijnt in de traditie van de sociaal democratie te passen is de claim. En da's nu juist waarbij ik mij afvraag waar die claim vandaan komt? Ik weet niet beter dan dat investeren in steen bij uitstek een sociaal democratische traditie was, waarbij mijn gedachten gelijk uitgaan naar Arie Heijkoop.



Arie Wouter Heijkoop met de prachtige bijnaam Arie Beton was samen met de Arie Bastiaan de Zeeuw de eerste SDAP wethouders van Rotterdam. Richtte De Zeeuw zich meer op de financiën van de stad. Heijkoop was meer van de stenen. In Delfshaven droeg hij onder andere politiek bij aan de realisatie van de befaamde eerste Nederlandse galerijwoningen (Spangen, Justus van Effenblok). Sinds 1985 gaat het complex als rijksmonument door het leven en momenteel staat het in de steigers voor een grootschalige restauratie en renovatie. Zijn betonnen bijnaam verdiende hij vooral op Zuid waar hij pleitte voor het realiseren van betonnen woningen. Betonbouw was snel, goedkoop, en niet afhankelijk van geschoolde bouwvakarbeiders, waaraan een groot tekort bestond. Stuk voor stuk zijn hebben ook deze verschillende (semi)betonnen complexen de monumentstatus.

Stenen waren ook de reden om af te treden als wethouders in 1921, slechte stenen wel te verstaan:

Toen de raad in 1921 echter een motie aannam ten gunste van 'alkoofwoningen' traden de rode wethouders uit protest tegen deze 'verouderde en ongezonde' woningen af. In 1923 keerden zij als wethouder terug.

Ik moet er de laatste tijd veel aan denken wanneer bij de bezuinigingen de discussie vervalt in holle retoriek van

...eerst mensen, dan stenen...

Hoezo denk ik dan, investeren in stenen is ook altijd investeren in mensen, precies zoals de de sociaal democratische traditie dat 90 jaar geleden ook al deed!

조선민주주의인민공화국

Als een bijna krankzinnig historisch anachronisme inmiddels al weer 63 jaar onderweg... Noord Korea. Terwijl in Noord, Zuid, Oost en West bijna alle communistische regimes zijn vervangen of dusdanige routes hebben ingeslagen die amper nog wat met de oude leer van doen hebben... Handhaaft het land zich jaar in jaar uit, zo nu en dan met een tegenslag, wat nucleaire spanning of een treinreis van Kim Jong-Il. Het is toch vooral een regime, in de informatie die ons erover bereikt, wat enigszins op lachspieren wekt. Met enige regelmaat surf ik weer even langs Kim Jong-Il looking at things, een site waarbij de grote leider de grootse prestaties van de industrie en landbouw van eigen bodem aanschouwt; een hilarische reeks. Overigens kan je in de Noord-Koreaanse PR-Webshop IPhone hoesjes kopen.

Van het zelfde niveau het filmpje waar ik op stuitte waarin een reeks Noord-Koreaanse televisiefragmenten met muziek en montage in een nèt wat andere context is geplaatst.



Overigens een van de weinige boeken die ik ken over Noord-Korea is gelijk ook een fraaie: Hand in hand in het donker van Barbara Demick. Een journaliste die op basis van verhalen van vluchtelingen uit eenzelfde gebied een onthutsend beeld schetst van de afgelopen 20, 25 jaar in Noord-Korea.