Timmietovenaar

Open Data

2012-01-04T16:21:00.006+01:00

Op 26 november 2011 hield ik in Overhoeks, Amsterdam Noord bij de Code Camping georganiseerd door Hack de Overheid & Apps voor Nederland (samen met een aantal andere erfgoedinstellingen) een pitch over een tweetal Open Data sets van 't Nationaal Archief.

Voor mij was het even het sluitstuk van een najaar dat in het teken stond van Open Data. Via de Open Cultuur Data workshop op 4 oktober in Rotterdam. Gevolgd door de Speel en Deelsessie Open Data/Open Architectuur van Archief 2.0 op 7 november in Utrecht. Stond de Code Camping helemaal in het teken concreet van DOEN!

Naast de pitches waren de datasets ook allemaal voorzien van door ons geschreven datablogs waarin wat uitgebreider op het materiaal kon worden ingezoomd.

De zaal zat vol programmeurs, knutselaars en code monkeys die aandachtig luisterden hoe wij onze data probeerden te verkopen. Plots voelde je weer 10 en hoopte je bij de gymles dat ze je maar snel zouden uitkiezen in het trefbalteam. Gelukkig stuitte ik al snel op een tweetal programmeurs die wel brood zagen in data van historische kaarten. En na een dagje sleutelen hadden ze een demo klaar van een iPad-app waarmee op een andere wijze door de set kaarten kon worden gebrowsed. De makers zijn nu nog wat aan het tweaken en finetunen zodat het uiteindelijk als app in de Appstore

Afgelopen week bleek een tweede programmeur de datablog over onder andere 4.VEL goed te hebben gelezen. Via een publieke twitterlijst wordt om de zoveel tijd automatisch een kaart, een foto over wielrennen of over voetbal de tijdlijn ingeslingerd. Het toffe eraan is dat via de api en ongetwijfeld wat geprogrammeer de beschrijving en afbeelding automatisch vanuit de fotcollectie en kaartencollectie worden omgezet naar een nieuwe tweet. Hulde aan de standaardisatie en de standaarden, hulde aan de maker!

Daar waar bij het Nationaal Archief de api alleen nog op het beeldmateriaal zit (de archieven en indexen zijn als datadumps beschikbaar) heeft het Rijksmuseum Amsterdam het voordeel dat zij hun collectie in één systeem hebben zitten. Daardoor kan via hun api ruim 100.000 objecten en beschrijvingen plus bijhorend beeldmateriaal worden aangeroepen. De programmeurs hebben dan ook bepaald niet stil gezeten met deze Rijksmuseum-dataset. Inmiddels zijn er zo'n 6 apps ontwikkeld waarbij ik bijvoorbeeld de hier bovenaan geëmbedde Gezichten van het Rijksmuseum gemaakt door ab-c media een uitermate versassende insteek vind hebben.

Een van mijn goede voornemens voor 2012... Meer met Open Data!

Ps. recent opgeleverde apps in het kader van de wedstrijd Apps voor Nederland kan je hier bekijken

M83

2011-12-01T16:26:00.005+01:00

Regelmatig heb ik op mijn werk oordoppen in en de 3voor12 luisterpaal player aan. Zo nu en dan komen, herstel komt er dan een plaat voorbij die zó geweldig is dat deze je ertoe verleidt voor het eerst in... ja in wanneer eigenlijk? Weer eens een cd te kopen. Gelukkig blijkt M83 er gelijk een dubbelaar van gemaahttp://www.blogger.com/img/blank.gifkt te hebben: Hurry up, were dreaming

M83 - Outro from dudikaz on Vimeo.

Jonkheid Sancta Brigida, Noorbeek

2011-11-16T08:39:00.004+01:00

Bij de dagelijkse routine van 't werk hoort ook even het doorspitten van de reacties op gahetNA. Het waar nodig even snel converteren van een reactie naar een CRM-aanvraag om deze door te zetten naar onze 1e lijn die er inhoudelijk mee aan de slag gaat.

Sommige reacties blijven net even wat langer hangen, maken je nieuwsgierig en kruipen wat onder de huid. Zoals bij de reactie bij een foto van Noorbeek, 1928 uit de collectie van Spaarnestad Photo.

In de metadata wordt gerept over een:

Schutterijen. Schuttersfeesten. Schutsbomen. Een pas geplante schutsboom op een dorpslein, met kerk op de achtergrond, dreigt om te vallen, waardoor een aantal mannen maken dat ze wegkomen. Noorbeek, Nederland, 1928. Serie van 3 foto's.

Onjuist merkt de bezoeker op het is namelijk een zogenaamde Brigida den.

dit is geen schutsboom!!!!!!!!!! dit is het neer halen van de oude Brigida den, in Noorbeek. 2e zaterdag na Pasen. die dag wordt er (nog steeds!!!) een nieuwe den gehaald ter ere van de heilige Brigida
Groet uit Noorbeek

De foto prikkelt! De wegrennende mannen, de lach op het gezicht van de man met hoed linksvoor, de dynamiek van de jongen aan de rechterzijde, midden in een sprong, achteruit kijkend. Rechtsachter op het stoepje voor J. Huijnen Van Hoven staat een rijtje kinderen op een ogenschijnlijk veilige plek, de den lijkt een andere kant op te hellen en vallen. Mooi hoe ze bijna van klein naar groot, van links naar rechts staan. Achter het venster op de 1e verdieping van de winkel staat ook iemand voorover geleund te kijken naar het vallen van de den. Door het hellinkje op het plein, het trapje naar de kerk die wat hoger ligt is het ook bijna een on Nederlands tafereel (voor iemand van boven en achter de rivieren).

Je merkt het, je gaat bijna op een Hans Aarsman-achtige wijze naar zo'n foto kijken. Hoe zou de situatie er 73 jaar later er bij liggen in Noorbeek? Waar ligt dat überhaupt?

Grotere kaart weergeven

In Zuid-Limburg, tegen de Belgische Voerstreek aan. En warempel, alsof er amper iets is veranderd in die 73 jaar. De kerk is er nog, J. Huijnen Van Hoven staat inclusief de prachtig gemaakte bedrijfsnaam op de gevel, het woonhuis ernaast en het schuurachtige gebouw met de rondgebogen poort daar weer naast. Het beeld links naast de kerk, ja zelfs de den is gefotografeerd in Streetview.

En Brigida, hoe zit het daar nu mee? Daar is een Noorbeekse site aan gewijd. Even in het kort:

De belofte, aan Sint Brigida in 1634 gedaan, om ieder jaar ter ere van haar een den te halen en te planten voor de kapel die aan haar gewijd is, als de gevreesde veeziekte zou verdwijnen, maakt het gebeuren meer "inhoudsvol" dan wanneer er enkel sprake zou zijn van het halen van een meiboom, als symbool van triomf van de zomer op de winter.

Het vertrouwen dat de mensen van Noorbeek in Sint Brigida hebben als beschermvrouwe van al degenen die bij het denhalen betrokken zijn en het geloof in haar als patrones van vee en parochie, mogen naar onze mening dan ook de kwalificatie "zinrijk" rechtvaardige.

Mooi hè!?

Oud

2011-11-12T13:56:00.008+01:00

Heb ik wel eens verteld hoe verslingerd ik ben aan Oud? J.J.P. Oud(1890-1963), wel te verstaan.

Mijn bachelorscriptie ging over de opkomst van Oud als een gevierd, nationaal en internationaal architect. Dit getoetst middels zijn correspondentie aan een kunsthistorische theorie over de stappen die (beeldend) kunstenaars zouden dienen te doorlopen om op dat punt van alom erkend, gewaardeerd en gerespecteerd kunstenaar te komen. Kort door de bocht; het romantisch ideaal van de anoniem, worstelende kunstenaar die pas naar zijn dood zijn ware doorbraak en waardering beleefd is kul! Had Van Gogh nog héél even geduld betracht dan was ook hij binnengelopen.

Een van de stappen binnen de theorie die een aantal steeds groter wordende cirkels van erkenning en waardering beschrijft, is de erkenning en waardering van de mecenas. Eentje die middels het aanschaffen en verzamelen van kunst niet alleen zorg draagt voor de erkenning maar ook voor de middelen om in zijn of haar bestaan te voorzien. Aangezien het bij gebouwen wat lastiger verzamelen is, vulde ik deze stap bij architectuur in als een institutioneel mecenaat: de overheid. Kortom bij Oud paste ook deze fase van de theorie feilloos in zijn werkelijke leven door zijn dienstverband bij de Gemeentelijke Woningdienst van Rotterdam tussen 1918 en 1933.

De liefde voor Oud voerde ver, mijn eerste koophuisje was er een in de Nederhovenstraat. Inderdaad, de Kiefhoek.

Na mijn verhuizing naar Delfshaven ben ik gelukkig niet volledig afgesneden van Oud. Hoewel 't vergeten bombardement van 31 maart 1943 en nog meer de sloop/renovatiegolf van de jaren '80 aanzienlijke sporen heeft getrokken door Oud's oeuvre in Delfshaven valt er nog voldoende te genieten in Spangen, Tussendijken en het Witte Dorp.

Toevallig werd ik afgelopen week door een artikeltje in het AD/RD weer eens gewezen op blok I en V aan de Bilderdijkstraat in Spangen. Oud heeft daar bij de kleurstelling en de detaillering van het complex de hulp ingeroepen van Theo van Doesburg. Die tekende ook voor het glas in lood boven de deuren. Een (in mijn ogen) fantastisch detail dat sneuvelde tijdens de renovatie in de puincontainer. Miraculeus zijn enkele ervan gespaard waarvan en eentje weer opdook op een veiling.

Jammer dat destijds niet is gekozen voor een hoogwaardige renovatie zoals nu plaats vindt, één blok verder op aan het Justus van Effencomplex van Michiel Brinkman. Wellicht had 't het verschil kunnen maken voor deze glas in lood raampjes.

Voor wie Oud zijn woorden over dit complex (1918-1920) er nog eens op na wil lezen? De TU Delft is zo vriendelijk het Bouwkundig Weekblad in ieder geval uit 1920 online te hebben staan.

Pagina 1
Pagina 2
Pagina 3

Fake Tweet Builder

2011-10-20T08:25:00.004+02:00

Geweldig! Via een post op Geenstijl even gespeeld met een tooltje waarmee je twitterconversaties kan neppen. Ik heb de post van gisteren even wat liederlijk vertaald naar een hedendaagse tweet en reply van Arie Heijkoop en Hendrik Spiekman.

Was dat nu de De Erven de Wed. J. van Nelle die op de producten altijd waarschuwde waakzaam te zijn voor namaak...?

Investeren in stenen

2011-10-18T20:39:00.009+02:00

Rotterdam maakt zich ook voor forse bezuinigingen, dit raakt zo ongeveer alle terreinen waar de stad in 2012 voornemens is € 4,5 miljard (bruto). Voor diegenen die zich er voor interesseren... De komende 3 weken staan de vergaderingen van de Gemeenteraad in het teken van de begroting (en de bezuinigingen) die uiteindelijk eindigt op 8 en 10 november waarin het uiteindelijke oordeel wordt gegeven over de begroting van 2012.

De Rotterdamse deelgemeenten lopen iets voor op dit schema en zijn druk doende de deelgemeentelijke begrotingen te behandelen. Delfshaven redde het niet in één avond. Op 13 oktober lagen er rond 23.30 nog zoveel moties en amendementen op de Delfshavense begroting 2012 dat donderdagavond 27 oktober de deelraadsvergadering doorgaat.

Een deelgemeente gaat over een stuk minder terreinen dan de gemeente maar gaat al toch snel over dik € 39 miljoen, een bedrag dat de komende jaren overigens flink naar beneden moet. Kort door de bocht kan je stellen dat de domeinen waar het meeste geld aan besteed wordt sociaal en fysiek zijn. Die twee domeinen lopen ook als een soort waterscheiding door de deelraad, tussen de coalitie en de oppositie in. Daar waar bij bezuinigingen de coalitie het accent meer legt op sociaal pleit de oppositie bijna altijd voor meer en extra voor fysiek.

Eerst mensen dan stenen roept men dan al vrij snel vanuit de coalitie, bijvoorbeeld de voorzitter van de Deelgemeente Delfshaven...

Of op de site van de PvdA Delfshaven.

Het schijnt in de traditie van de sociaal democratie te passen is de claim. En da's nu juist waarbij ik mij afvraag waar die claim vandaan komt? Ik weet niet beter dan dat investeren in steen bij uitstek een sociaal democratische traditie was, waarbij mijn gedachten gelijk uitgaan naar Arie Heijkoop.

Arie Wouter Heijkoop met de prachtige bijnaam Arie Beton was samen met de Arie Bastiaan de Zeeuw de eerste SDAP wethouders van Rotterdam. Richtte De Zeeuw zich meer op de financiën van de stad. Heijkoop was meer van de stenen. In Delfshaven droeg hij onder andere politiek bij aan de realisatie van de befaamde eerste Nederlandse galerijwoningen (Spangen, Justus van Effenblok). Sinds 1985 gaat het complex als rijksmonument door het leven en momenteel staat het in de steigers voor een grootschalige restauratie en renovatie. Zijn betonnen bijnaam verdiende hij vooral op Zuid waar hij pleitte voor het realiseren van betonnen woningen. Betonbouw was snel, goedkoop, en niet afhankelijk van geschoolde bouwvakarbeiders, waaraan een groot tekort bestond. Stuk voor stuk zijn hebben ook deze verschillende (semi)betonnen complexen de monumentstatus.

Stenen waren ook de reden om af te treden als wethouders in 1921, slechte stenen wel te verstaan:

Toen de raad in 1921 echter een motie aannam ten gunste van 'alkoofwoningen' traden de rode wethouders uit protest tegen deze 'verouderde en ongezonde' woningen af. In 1923 keerden zij als wethouder terug.

Ik moet er de laatste tijd veel aan denken wanneer bij de bezuinigingen de discussie vervalt in holle retoriek van

...eerst mensen, dan stenen...

Hoezo denk ik dan, investeren in stenen is ook altijd investeren in mensen, precies zoals de de sociaal democratische traditie dat 90 jaar geleden ook al deed!

조선민주주의인민공화국

2011-09-17T23:57:00.005+02:00

Als een bijna krankzinnig historisch anachronisme inmiddels al weer 63 jaar onderweg... Noord Korea. Terwijl in Noord, Zuid, Oost en West bijna alle communistische regimes zijn vervangen of dusdanige routes hebben ingeslagen die amper nog wat met de oude leer van doen hebben... Handhaaft het land zich jaar in jaar uit, zo nu en dan met een tegenslag, wat nucleaire spanning of een treinreis van Kim Jong-Il. Het is toch vooral een regime, in de informatie die ons erover bereikt, wat enigszins op lachspieren wekt. Met enige regelmaat surf ik weer even langs Kim Jong-Il looking at things, een site waarbij de grote leider de grootse prestaties van de industrie en landbouw van eigen bodem aanschouwt; een hilarische reeks. Overigens kan je in de Noord-Koreaanse PR-Webshop IPhone hoesjes kopen.

Van het zelfde niveau het filmpje waar ik op stuitte waarin een reeks Noord-Koreaanse televisiefragmenten met muziek en montage in een nèt wat andere context is geplaatst.

Overigens een van de weinige boeken die ik ken over Noord-Korea is gelijk ook een fraaie: Hand in hand in het donker van Barbara Demick. Een journaliste die op basis van verhalen van vluchtelingen uit eenzelfde gebied een onthutsend beeld schetst van de afgelopen 20, 25 jaar in Noord-Korea.

Mario Remix

2011-09-13T09:23:00.004+02:00

Dubbel jeugdsentiment:

Super Mario Bros omlijst met een bak k#l#r#-happy hardcore herrie :-)

Vrouwe Fortuna of toch de Stedemaagd?

2011-07-12T12:32:00.015+02:00

Mooi item afgelopen weekeinde bij de NOS plus een bonusitem op de site zelf.

'Fortuna van Urk, still van http://nos.nl

Het vermeende Romeinse hoofd, gevonden in een akker bij Urk net na de Tweede Wereldoorlog, beter bekend als Fortuna van Urk, is waarschijnlijk in het geheel niet zo oud. Lange tijd ondersteunde het, zij het wat dubieus, de claim van Romeinse bewoning om en rond Urk.

De werkelijke verklaring van vondst is zo niet nog fraaier!

De verwarring verdween toen zich een man meldde. Hij kende de kop maar al te goed. Zoals veel Urker jongetjes speelde ook hij in de jaren 40 geregeld in de haven. Daar meerden binnenvaartschepen af en stortten hun lading, tonnen puin uit Rotterdam. Dat werd gebruikt als materiaal voor de dijkenbouw in de Noordoostpolder. Het stuk dijk bij Creil dankt er zelfs zijn naam aan: de Rotterdammerhoek, bij schippers een berucht stuk IJsselmeer.De jongen had met vriendjes de loodzware kop mee naar huis willen nemen. Ver kwam hij niet. Het ding was amper te tillen en werd achtergelaten in een akker.

Nora Schadee van het Museum Rotterdam stelt dt er nog wel wat nader onderzoek plaats kan vinden naar de exacte herkomst van de Rotterdamse Stedemaagd. Maar ze vermoedt de herkomst in het oude stadhuis aan de Kaasmarkt, voorzien van een classistische make-over in de 19e eeuw. Altijd leuk om daar online een voorschotje op te nemen, tegelijkertijd klopt het dat er weinig scherp beelmateriaal van dat stadhuis voorhanden is.

Gezicht op de Gedempte Botersloot, op de achtergrond het oude stadhuis. Fotograaf: Henri Berssenbrugge. via Mijn Historsich Rotterdam

Gezicht op de Gedempte Botersloot, vanaf de Botersloot ter hoogte van de Nieuwmarkt gekeken richting de Centrale Bibliotheek. Schilder: Frans van Gullik, circa 1880. Collectie: Historisch Museum Rotterdam. Fotograaf: Hajo Piebenga, 2004. via Mijn Historsich Rotterdam

Gelukkig hebben we de verdragen nog...

2011-06-22T13:43:00.005+02:00

Gisteren in Nieuwsuur was staatssecretaris Bleker te gast om toe te lichten waarom de Hedwigepolder uiteindelijk (wellicht) niet onder water hoeft te worden gezet. Inmiddels bij de Zeeuwen bekender onder het begrip ontpolderen.

Zo rond 4.00 ontstaat er een discussie tussen interviewer Huys en de staatssecretaris wanneer Bleker geconfronteerd wordt met het Westerscheldeverdrag uit 2005 plus het bijbehorende fotomoment. Vanaf 5.12 zegt Bleker:

Ik heb nog een veel interessanter verdrag... hebt u geen foto's van...

En hoewel de uitvinding van de fotografie in 1839 wereldkundig werd gemaakt is het Verdrag van Londen (uit 1839) waar Bleker aan refereert uiteraard nog niet op de gevoelige plaat vastgelegd.

Gelukkig hebben we de verdragen nog...

Op te vragen bij het: Nationaal Archief, Den Haag, Conferentie Londen: Nederlands-Belgische Zaken, 1830-1839, nummer toegang 2.05.32.25, inventarisnummer 23

Wat een gejijbak

2011-06-14T13:18:00.019+02:00

Delfshaven, originally uploaded by hawktrainer.

Het zal bij m'n volgers niet onbekend zijn, politiek ben ik op (zeer) lokaal niveau actief. De Deelgemeente Delfshaven is mijn stek en daar neem ik als burgerlid namens D66 plaats in de commissie BS&V (bestuur, sociaal & veilig). Maandelijks komen we als commissie bijeen om allerhande onderwerpen te bespreken en vooral ook om te kijken of onderwerpen, agendaposten rijp zijn voor plenaire behandeling in de deelraad. Zoals onze voorzitter altijd zo chique zegt:

of de commissieleden van mening zijn dat het onderwerp rijp is voor een politiek oordeel...

En dat is leuk werk! Stroperig, zeer zeker, maar tegelijkertijd ook inspirerend en leerzaam. Bovendien geeft het energie om - zij het als een klein radertje - deel te nemen aan de discussie over je eigen buurt en Deelgemeente. Leuk ook om in discussie te gaan met commissieleden en portefeuillehouders die vanuit hun eigen overtuiging maar met een gedeelde betrokkenheid het beste voorhebben met Delfshaven. Met gemengde gevoelens kijk ik dan ook naar 't naderende (Haagse) oordeel over het Deelgemeentelijke bestel.

En toch... Zeilt er zo nu en dan een onderwerp voorbij waar ik me oprecht kwaad om maak. Waarbij ik even niet meer mijn schouders op kan halen en - inderdaad pot verwijt de ketel - online mijn gram wil halen.

Zo'n tweeënhalve maand geleden ontstond er via een publicatie in het AD/R D (wat een vervelende leesbare website overigens vanuit usability oogpunt :-$) ophef over een privé-reis van de Voorzitter van de Deelgemeente (voorzitter) naar Marokko. Tijdens die vakantie had hij een ontmoeting met een vriend tevens deelraadslid en actief in een Delfshavense zelforganisatie en logeerde hij even bij een bevriende jongerenwerker van diezelfde zelforganisatie. Omdat er vanuit de Deelgemeente Delfshaven een subsidierelatie is met deze zelforganisatie was in het geruchtencircuit de de optelsom al snel gemaakt. Nadat dit verhaal maar bleef rondzingen en daardoor de integriteit van de voorzitter in die publicaties in twijfel werd getrokken verzocht de voorzitter (via de burgemeester) het BING in te schakelen voor een onderzoek. In mijn ogen een goede beslissing, volgens mij zijn in de politiek vertrouwen en integriteit sleutelbegrippen. Daarmee kan en wil je niet marchanderen.

Vanuit de voorzitter werd in opmaat naar dit onderzoek verzocht 'ons' wat bescheiden op te stellen in het ventileren van meningen (lokale pers e.d.) over de publicaties en het onderzoek. Dat een aantal portefeuillehouders plus raadsleden uit de coalitie daar een andere invulling aan gaven heeft mij in die periode verbaasd. Facebook, Twitter en eigen site werden actief ingezet om vooral ''Vol op het orgel'' te gaan. Niet dat ik voor zelfcensuur ben of erop tegen ben je mening te ventileren... Maar wanneer je een oproep doet over dit onderwerp om een:

... meer terughoudende reactie over zaken waar zij geen belang in hebben of eerst beter geïnformeerd dienen te zijn alvorens een oordeel uit te spreken.

Moet je zelf niet het tegenovergestelde gaan doen op allerlei platforms.

Enfin, na een flinke periode wachten was begin juni het rapport gereed en presenteerde de voorzitter de uitkomsten.

Plezierig nieuws is dat er met de reis van de voorzitter naar Marokko niets aan de hand was. De suggestie dat daar een soort van handjeklap zou zijn gedaan omwille van het verstrekken van subsidies is onzin en daarmee afgedaan. Dat had mij ook lichtelijk absurd geleken om dik 3200 kilometer te reizen om aldaar te konkelfoezen over subsidies aan een zelforganisatie. Tegelijkertijd stelt het rapport wel door het handelen van de voorzitter en het raadslid de uitgangspunten van het zogenaamde fair play op wat gespannen voet staan:

Naar onze mening heeft de deelraadsvoorzitter niet gehandeld in strijd met de geldende gedragscode voor bestuurders en/of artikel 2.4 van Awb. Wel zijn wij op grond van bovenstaande overwegingen van mening dat het handelen van de deelraadsvoorzitter enigszins op gespannen voet staat met het fair-play-beginsel van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en artikel 2.4 lid 2 Awb. Wij zullen dit hieronder toelichten.

En hoewel een aantal raadsleden van de coalitie op briesende toon excuses eist (tijdens de deelraadsvergadering van 9 mei en online) omdat:

... de werkelijke inhoud en uitkomst van het door het bureau BING gedane integriteitonderzoek. Het onderzoek dat deelraadsvoorzitter Carlos Gonçalves overtuigend vrij pleit van beschuldigingen van niet integer handelen, ...

Kan ik mij toch niet onttrekken aan het beeld wat uit hoofdstuk 9. (de conclusies) blijft hangen. Namelijk dat:

Analoog aan de redenering genoemd in de voorgaande paragraaf had, naar onze mening, de deelraadsvoorzitter echter niet aan de behandeling en besluitvorming omtrent deze subsidieverstrekking deel moeten nemen. Gezien de vriendschapsbetrekkingen tussen de voorzitter van de deelgemeente en de heer C. van ARR, had de deelraadsvoorzitter om de schijn van belangenverstrengeling te voorkomen, zich van deelname afzijdig moeten houden. Door dit wel te doen, heeft hij naar onze mening enigszins op gespannen voet gehandeld met het fair-play-beginsel van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en artikel 2.4 lid 2 Awb.

Ook voor het bevriende deelraadslid, actief in de zelforganisatie kwam een zelfde set aanbevelingen:

Op grond van deze overwegingen zijn wij van mening dat de heer C. niet heeft gehandeld in strijd met de geldende gedragscode voor deelraadsleden of andere wettelijke bepalingen. Wel zijn wij van mening dat, teneinde de schijn van belangenverstrengeling te voorkomen, hij zich had moeten onthouden van deelname aan gesprekken tussen ARR en de deelgemeente en dat hij zich meer transparant had moeten opstellen over zijn functie bij ARR richting de deelgemeente.

En dat is al een heel wat ander accent dan de focus die bijvoorbeeld gelegd wordt in posts van raadsleden van de coalitie die enkel wijzen op niet strijdig handelen met de gedragscode.

En dat accent is mijns inziens een goede reden om eens plenair, in de politieke arena van de Delfshavense Deelraad, van gedachten te wisselen over de betekenis van deze aanbevelingen. De voorzitter zelf zei hierover zelf ook al lering uit te willen trekken. En ook een groot deel van de oppositie wil ~~in een spoeddebat~~ via een agenderingsverzoek in de laatste vergadering voor het reces (30 juni aanstaande) met name die aanbevelingen aan de orde stellen.

Dan is het maar aan de raad om daar een oordeel te vellen, da's uiteindelijk toch het podium en platform waar het beslecht dient te worden... alle krantenartikelen, radio-interviews tweets, facebook-berichten en blogposts daargelaten!

update 16/6/11 De eerste post op http://www.pvdadelfshaven.nl/ waar ik naar verwees in:

En dat is al een heel wat ander accent dan de focus die bijvoorbeeld gelegd
wordt in posts van raadsleden van de coalitie die
enkel wijzen op niet strijdig handelen met de gedragscode.

is niet meer te raadplegen en geeft een 404

Op http://www.pvdadelfshaven.nl/?p=290 is mijn post (zonder hyperlinks) gekopieerd en becommentarieerd plus beantwoord door de fractievoorzitter van PvdA Delfshaven. Ik heb ~~geprobeerd~~ hierop ~~te reageren maar (vooralsnog)~~ ~~wacht die reactie op moderatie~~ nog gereageerd

Heimwee

2011-05-24T08:37:00.005+02:00

Soms slaat 't even op je keel, hap je naar adem. Zou er bij mij dan toch iets zijn van een Russische melancholische inslag aanwezig zijn? Enfin 6.17 minuten Synthesizer Greatest (zo nu en dan haperend) en een versnelde weergave van 't enige tramlijntje in Voltsjansk (Siberië) beter bekend als de Волчанский трамвай. Hypnothiserend - mijn god - wat zou ik graag die 4690 km overbruggen naar Voltsjansk om dat half uurtje te tramvaijen.

View Larger Map Get Directions View Bird's Eye

Met dank aan Egbert Hartman, Rusland Veraf en Nabij, die 't lijntje voor mij in ieder geval ontsloot:

We verplaatsen ons naar een punt 2105 km ten oosten van Moskou en 452 km ten noorden van Jekaterinburg. We stellen ons op in de tajga tussen twee nederzettingen die samen het stadje Voltsjansk vormen

Magnitogorsk, de jeugd van de hoogovens

2011-01-24T12:58:00.013+01:00

Er zijn van die plaatsen die blijven fascineren. Magnitogorsk is er zo een, om de zoveel tijd waart de stad weer door mijn brein. Flarden van vijfjarenplannen, dwangarbeid, Ivens en (vermeende) helden en Nederlandse architecten die de stad planden vanaf de tekentafel.

Zomer 2005 was ik -voor Russische begrippen- om de hoek, op slechts 200 kilometer in Ufa.

Grotere kaart weergeven

En hoewel ik met vaste Rusland-reis-gezeg @TAG000 pogingen ondernam de Magneetberg te bereiken, bleek de spoordienstregeling -voor ons althans- niet courant genoeg waarop wij westwaarts toogden, om vervolgend te belanden in Oeljanovsk. Ook niet misselijk kan ik verzekeren. Het jaar daarop hebben we overigens het Hoogoven-midden-in-een-stad-als-reisbestemming alsnog in praktijk gebracht in Kemerovo (zie ook een eerdere post). Toevalligerwijs was ook daarbij een Nederlandse architect betrokken, Van Loghem.

Om de zoveel tijd gooi ik Magnitogorsk weer eens door de zoekmachine om 'ns te kijken wat voor een voor mij relevante treffers het weer oplevert. Meestal is het zoeken naar search?q=magnitogorsk+stam of search?q=magnitogorsk+niegeman. Enige tijd geleden was ik daarbij al gestuit op een documentaire uit '96 of '97 waarin Ivens propagandafilm Komsomol, de bewieroking der Sovjet vooruitgang, geïllustreerd aan de glorieuze opbouw van Magnitogorsk een wat wrang randje krijgt door de verliezers 55 jaar naar dato ook aan het woord te laten.

Lange tijd dacht ik dat deze documentaire: Magnitogorsk, de jeugd van de hoogovens, na een vergeefse zoektocht naar de dvd, een flard tussen de treffers van de zoekmachine zou blijven. Tot ik in een vlaag van helderheid plots de database van Beeld en Geluid bevroeg. Warempel, ze hebben 'm! En voor slechts € 29,75 branden- en sturen ze een kopie op.

Ik zeg: слава! en bestellen maar

Webcare

2010-10-19T21:50:00.006+02:00

De afgelopen dagen probeert Oxxio o.a. op Den Haag Centraal vrij prominent en aanwezig zijn (of is het haar?) energie te slijten. Persoonlijk ben ik van dergelijke colportage niet enorm gediend. Ik word zelf altijd wat moe van de enorme omwegen voordat men to the point komt. Na enkele woorden wil je al zeggen: Géén Interesse! Maar ja, je hebt van huis uit toch wel een beetje fatsoen in je donder meegekregen dus knik je in dergelijke gevallen braaf en beleefd mee om je er vervolgens vlotjes doch netjes van af te maken.

Aangezien ik (bijna) dagelijks op en neer pendel van de Hoftoren naar het Prins Willem-Alexanderhof... Bevind zich ergens in de hal ter hoogte van Spoor 6/7 en de Free Record Shop de Colportage Risico Zone.

Grotere kaart weergeven

De afgelopen dagen wist ik veilig de zone te doorkruisen met een mengeling van naar de grond staren en op een ongedefinieerd punt 50, 100 meter in de verte van het Station focussen.

Ik snap overigens niet waarom men staat te colporteren op een verkeersknooppunt. Niet dé plek waar je in mijn beleving even rustig van energieleverancier gaat wisselen. Ik ben vast niet de enige die een station vooral gebruikt om van punt A naar B te komen.

Enfin, vandaag was mijn geluk ten einde, hoewel... Toen ik omstreeks het middaguur de oversteek waagde van Hoftoren naar Moederschip ontwaarde ik ter hoogte van de Free Record Shop vanuit mijn ooghoeken de blik van een dame gehuld in Oxxio jas.... "Damn, gespot!"

Héé, ja jij!

Wierp zij mij toe. "Pardon?" Wat een manier van aanspreken. En na een geroutineerde, wat laffe "Geen tijd.., druk" twitterde ik m'n gefronste wenkbrauwen van mij af.

Al vrij vlot reageerde Oxxio met een wedervraag. Netjes hoor! Snel en (soort van) adequaat reageren. Hoewel ik de codering op het einde van het bericht ^FD niet gelijk kon duiden. Toen ik op het account van @OxxioService belandde werd duidelijk waar dat op sloeg. Ik had van doen met Fabiënne. Wat dat betreft maken ze ook handig gebruik van het medium als geheel. Niet alleen wordt er sec gebruik gemaakt van de 140 tekens, ook de achtergrondafbeelding speelt hierin een rol. Hierin staan verwijzingen naar andere sites van Oxxio maar nog belangrijker krijgt de 't corporate account een wat persoonlijkere touch in relatie met die 'mysterieuze' codering. Als medewerkers Oxxio Service zijn daar namelijk ^FD, ^MT en ^LB.

Collega @Petra1010 wees mij erop dat ook bij @bieb070 op een dergelijke wijze de Twittercrew aan de slag is. Tof! Goed voorbeeld doet volgen zou ik zeggen.

Published with Blogger-droid v1.6.5

Journey across Russia the Soviet Union Today

2010-09-30T15:35:00.006+02:00

Via mijn aloude Ruslandgerelateerde contentleverancier English Russia stuitte ik op het fraaie fotoboek uit 1977 Journey across Russia the Soviet Union Today.

In 1977 the National Geographic Society (the USA) published this book of a
journalist Bart McDowell and a photographer Dean Conger - 370 pages of
“personalized geography”, a portrait of the huge country and its people. Two
Americans travelled to all 15 republics, visited dozens of cities and made a
detailed story about the Soviet Union.

Fraaie foto's en een fraai tijdsbeeld... Dat wilde ik wel! Op naar Google en vrijwel direct door naar Amazon. Daar waren nog voldoende exemplaren aanwezig - uiteraard 2e-hands - varierend van Good naar Very Good. Na een korte speurtocht (welke aanbieder verscheept al dan niet naar Nederland vanuit de VS). Alles ingevuld, hatsikkidee en klaar! Geweldig dat internet en handelaars à lá Amazon die de meest afgelegen boekhandeltjes in pak 'm beet de Rockies de mogelijkheid ontsluiting bieden en hun plankruimte aan de gans de wereld. De long tail in een notendop.

Dat 't boek inderdaad via de Pony Expres en postkoets de eerste 2000 kilometer vanuit de Rockies wordt verscheept bleek wel toen ik vrij vlot na de bestelling de bevestiging en verwachtte aankomst toegezonden kreeg...

Tussen 1 november en 3 december! De keuze tussen géén en één boek was ondanks de levertijd natuurlijk snel gemaakt :-)

@RY79 krijgt zijn #23ad certificaat overhandigd van @timmietovenaar

2010-09-29T15:57:00.001+02:00

The hand drawn map association

2010-09-26T19:31:00.006+02:00

Als klein kindje was ik gefascineerd door kaarten. Een liefhebberij die goed te combineren was met de vele hutten die ik bouwde en de tochten die ik ondernam in de buurt waar we woonden, buiten de bebouwde kom.

Grotere kaart weergeven

Minimaal de helft van de lol was het thuis uittekenen van kaarten en routes dwars door de velden en de bossen al dan niet op weg naar een hut, liefst voorzien cryptische omschrijvingen en geheime aanwijzingen.

Een week geleden stuitte ik in De Volkskrant op een recensie van Van daar naar hier, en omgekeerd (althans, die titel in het Engels dan...).

Wellicht dat de ondertitel van het boek al voldoende duiding en inhoud geeft: A Curious Collection From The Hand Drawn Map Association. En ook de recensie geeft in een fragment aan waarin voor mij de kracht en de charme van dit type kaarten zit.

Neem de bibbertekening van een route door Waynesboro, Virginia. Een ritje van niks misschien, maar juist doordat elke nadere informatie ontbreekt, kun je er een reis van Odyssee-achtige proporties bij fantaseren

De jeugdige cartograaf werd hierdoor weer 'ns wakker geschud, mijn ogen begonnen te glimmer van herkenning. De recensie was omlijst o.a. met een kaart van de hand van Kees Touw.

Verrassend is het Nederlandse aandeel: een schema van de haven van Numansdorp, getekend door Kees Touw uit Rotterdam. Met potlood heeft hij de positie van de Attacus gemarkeerd, het vrachtschip van zijn ouders dat hier ooit in een strenge winter vast raakte in het ijs.

Toen ik vandaag bij de opening van Bridgin' in galerie Hommes was in Oud-Charlois stuitte ik boven op een set tekeningen/kaarten die ik vaag meende te herkennen.

Inderdaad... Kaarten van Kees Touw.

Kees Touw
Havens, sluizen, rivieren, kanalen en verkeersituaties op het water, allemaal vanuit de lucht gezien waardoor ze een enigszins abstract karakter krijgen, bepalen nu al weer geruime tijd het werk van Kees Touw. Hij stamt uit een schippersfamilie. Tot zijn achtste voer hij bij zijn ouders aan boord van motorschip Attacus in Nederland, België, Frankrijk en Duitsland. Hij vervaardigt vanaf 1983 doorgaans tekeningen waarin hij zijn jeugd archiveert.  

Het werk dat Kees Touw laat zien is niet eenduidig. In het ene geval zijn het de simpele vormen van waterwegen en of havens. In het andere geval zijn er krijttekeningen die het vaarbereik per jaar aangeven. Het patroon verschilt per jaar. De ene keer niet zover van Nederland, de andere keer diep Frankrijk in en via de Rijn weer terug. Altijd onderweg.  …"We zijn niets anders dan de strandvonders van ons eigen leven, brokstukken verzamelend langs de zee der vergetelheid"… (uit `Paranoia` van W.F.Hermans).

Nu het thuisfront eens enthousiast proberen te maken voor zo'n kaart. Dat zal lastig worden met drie kunstwerken in de afgelopen anderhalve maand.

Hall of Fame

2010-09-20T08:05:00.007+02:00

De 3e groep cursisten heeft in de afgelopen maanden 23-archiefdingen doorlopen. En van mijn coachees heeft een enorm aantal de einstreep gehaald. Daarnaast hebben we deze zomer voor het eerste de 23-archiefdingen summercourse gehad... Zeg maar de bezemwagen van de 23-archiefdingen.

En met succes! Met dank aan Rob Coers die de deelnemers in de summercourse begeleidde hebben twee coachees de eindstreep vandaag ook bereikt. Hieronder mijn bijdrage voor de uitreiking van de certificaten aan hen.

Guus http://oefenblogguus.blogspot.com/

Mijn CBG coachee, en - hoe toevallig - oud collega uit Rotterdam. Guus startte aanvankelijk met het idee de 23 dingen te incorporeren in een blog over heraldiek met meerdere auteurs, co-bloggers. Maar door omstandigheden sneuvelde dit, wel een noviteit overigens... binnen de variaties en smaken van de 23-dingen blogs. Daarna had Guus even wat tijd nodig om zich zelf weer te herpakken maar na wat voorzichtige aanmoedigingen cq. strenge mails was het bij wijze van spreken ook in een vloek en een zucht gepiept. Soms iets te vlot naar de zin van zijn coach maar uiteindelijk met goed resultaat. Guus blijft mij wellicht wel het meest bij vanwege zijn eigen commentaar op zijn post over ding 8:

Guus van Breugel zei
Oh, wat een fantástisch idee!
17 mei 2010 05:22

Guus mag de dingen nu verder als coach in praktijk gaan brengen bij het CBG. Succes!

Hester http://23dingenenmeer.blogspot.com/

Hester was - en dat bedoel ik zeker niet betuttelend - mijn braafste leerling in m'n groepje. Wellicht dat haar achtergrond vanuit het onderwijs hierin mee speelt? Zij maakte zich als eerste zorgen als ze bij een ding wat achterliep, meldde zich ook keurig af voor vakantie. Ik zou als coach wel eens plots een paar posts kunnen missen gedurende de zomer vreesde zij. Het mag dan ook geen verassing zijn dat Hester als eerste in mijn groepje de eindstreep haalde. Haar insteek was consequent vanuit een educatief perspectief. Voor mij een wat minder bekend terrein een daardoor bijzonder inspirerend om te lezen.

Ruud http://23xyap.blogspot.com/

Van Ruud had ik van tevoren grote verwachtingen, vergroeid met zijn laptop en Iphone zoals ik hem kende. En... die verwachtingen maakte hij ruimschoots waar. Naast een leuke, vlotte en vaak ook humoristische stijl weet hij ook telkens de verbinding met het vak te leggen. Zaken te duiden en te waarderen. Dat web 2.0 is niet een doel op zich moet zijn maar een middel is een boodschap die uit Ruud zijn 23 dingen mij nog steeds bijblijft.

Karijn http://karijnonlijn.blogspot.com/

Karijn was een zijinstromer die eigenlijk was ingedeeld in de derde #23-dingengroep van het NA. Maar de tijd en vooral de zin waren daar plots eind mei waarop begin juni Karijn met haar eigen planning der dingen startte. Na wat kleine aanwijzingen liep het als een dieselloc. te lopen en tot mijn spijt was ze halverwege augustus al weer door de dingen heen. Parallel heeft Karijn inmiddels ook een flinke transformatie doorgemaakt. Kende ik haar voorheen van de - inmiddels antieke, door ICT niet meer ondersteunde- PDA... Inmiddels is Karijn vervent smartphone gebruikster, om specifiek te zijn voorzien van Android. En met thuis een tablet, multitasked zij het leven door. Tot mijn grote plezier en wellicht ook met een zweempje jaloezie vernam ik dat ze de initiator achter #photofriday initiatief op Twitter was. Hulde!

Gijs http://archiefratten.blogspot.com/

Gijs was, op zijn start in mei 2009 na, immer een té druk bezet man om ook nog eens tijd vrij te maken voor 23 dingen. Bovendien is Gijs bepaald geen onbekende met bloggen, en de geneugten van het internet, wat viel hem nog te leren? Desalniettemin was de summercourse de spreekwoordelijke stok achter de deur die Gijs nodig had. En in de relatief rustige eerste 3 weken van augustus knalde Polter (de naam waarmee hij zijn posts ondertekende) door de dingen heen. Met dank aan Rob Coers die de dagelijkse begeleiding deed, probeerde ik zo nu en dan ook nog te reageren op zijn dingen. Gijs blogde op frisse, tegendraadse wijze en was bepaald niet onder de indruk van al dat technische en twee-punt-nullige dat blonk. Eerst de basis, onze eigen gegevensverzamelingen op orde, dan praten we verder is de consequente boodschap van Polter die in zijn eerste post aangaf dat archiefratten niet van Kaas (Elsschot) schijnen te houden.

Sierk http://outretombe.blogspot.com/

Es ist erreicht schreef Sierk alias de Oudpapierhandelaar 27 juli 2010 in zijn laatste post. En ik moet eerlijk bekennen dat ik daar lange tijd een hard hoofd over in heb gehad. Op de start voor Sierk (november 2009) na bleef het lange tijd stil qua posts van zijn hand. Zo nu en dan informeerde ik of het er nog van kwam maar tijd, prioriteit stonden beiden lange tijd in de weg. Tot de befaamde summercourse plaatsvond en Sierk met groot enthousiasme en met hulp van Rob Coers aan het bloggen sloeg. In drie weken tijd werkte hij op frisse, eigenzinnige wijze de dingen door. Op enig moment hoorde ik als oud coach het gerucht door dat Sierk aan het bloggen was geslagen maar op de een of andere wijze kon ik zijn blog-url niet meer vinden. Dan maar langs bij de Oudpapierhandelaar op het moederschip waar Sierk dan wel niet aan het bloggen was? Na een enthousiast verhaal over de 23 dingen en summercourse-coach Rob kreeg ik geheel 1.0, op papier gekrabbeld de URL: http://outretombe.blogspot.com/

Emiliet http://loekie-anna.blogspot.com/

Emiliet was had toen ik haar in mijn groepje kreeg er al een flink aantal dingen opzetten. Tijdens de pilot had ze al 1/3 van het programma doorlopen. Destijds onder coach Ina, daarna toegewezen aan mij. Hoewel, toegewezen, Emiliet doorliep haar eigen tempo en gaf ook aan hier zelf uitstekend mee uit de voeten te kunnen. Sowieso was daar altijd nog oud-coach Ina die een oogje in het zeil hield. En hoewel Emiliet graag het certificaat in ontvangst wil nemen.. Is dit volgens mij voor haar niet het eindpunt. En zal zij er vaker, zeker vanuit het perspectief van het Webteam, er op terug komen!

Noor http://vanpaleonaardigi.blogspot.com/

Beperkt Openbaar noemde de auteur zichzelf onder elke post op dit blog. De eerste stappen als blogger stonden dan ook vooral in het teken van het afschermen en dichtgooien van dit weblog. Alle mogelijke digitale sporen, vooraf al gewist. Noor, inmiddels mag de naam wel bekend worden gemaakt (toch?), had een gezonde dosis scepsis ten opzichte van alles wat digitale sporen achterlaat. De dingen gingen met horten en stoten met op het eind een stevige sprint. Hoewel Noor een zeker digibetisme veinsde wist ze mij toch regelmatig te verbazen met verassende perspectieven. In de laatste sprint nog over (in haar eigen woorden) digibetische elites. Noor, van harte en delete nu je blog maar grondig!

Prypiat

2010-08-13T21:29:00.001+02:00

Soms neem je weer 'ns de tijd om wat oude foto's uit Den Ouden Doosch door te nemen zoals hieronder Prypiat, de Oekraïne. Nu zal die naam wellicht niet het feest der herkenning zijn maar dat zal de naam van de kerncentrale enkele kilometers verderop ongetwijfeld wel zijn: Tsjernobyl.

Pipeloor

2010-08-12T13:47:00.007+02:00

Afgelopen week heeft S. (in willekeurige volgorde: huisgenoot, vrouw en moeder van onze kinderen) in meerdere vlagen van tomeloze energie de eerste stappen in haar grote droom gezet: een eigen bedrijfje.

Al tijden loopt ze met het idee iets voor haar zelf te beginnen, iets met haar eigen handen te maken, te recyclen, te herscheppen.

Vooralsnog is het een webwinkeltje geworden: www.pipeloor.nl waar zij zelfgemaakte jurkjes, stoffen slingers en knuffels aan de vrouw of man probeert te brengen.

Als zelfbenoemd assistent sociale media probeer ik haar weer een zo hoog mogelijke Google-score de bezorgen waarbij deze post natuurlijk ook bijdraagt in vindbaar krijgen van haar site.

Een korte geschiedenis van de Sovjet-Unie in LEGO

2010-08-09T11:18:00.004+02:00

Van LEGO kan je alles maken was het reclameliedje uit de jaren '80 wat ik nog immer mee kan neurieën.

En dat was dan ook wat ik destijds - met de steentjes - vol overgave deed. Nog immer ispireren de kleine steentjes tot grootse projecten.

Deed ik vroeger mee aan een wedstrijd in de lokale bibliotheek (3e prijs met mijn ruimtebasis). Inmiddels zijn de resultaten van knutselgenoten te bewonderen in een van de vele LEGO-sets op Flickr... Of organiseer je als community je eigen LEGO-battle.

Ook fraai zijn de vele LEGO-animaties op YouTube van films tot games, van sport tot historische gebeurtenisssen. Hieronder een fraaie over geschiedenis van de USSR. Helaas is mijn Russisch te zeer weggezakt om de tekst goed te volgen maar de plaatjes spreken voor zich!

Koribeiniki vs. Tetris

2010-07-27T07:45:00.008+02:00

Keimegen aan den Ááipèt

2010-06-18T21:01:00.009+02:00

Kijk da's nou een keigoed plan van de Nijmeegse gemeenteraad.

Het stukkie van GeenStijl is in mijn ogen dan ook wat zurig van opzet hoewel het ook een wezenlijk punt aanstipt. Want waarom eigenlijk een IPad en niet gewoon een fatsoenlijke E-Reader?

1. Ten eerste omdat de E-reader bij uitstek bedoeld is voor het lezen van 'gedrukt' materiaal. In tegenstelling tot de IPad die bijvoorbeeld niet werkt met E-papier waardoor gelijk het 'achtergrondverlichting_contrast_vermoeiende-ogen' argument om de hoek komt kijken. Met de gemiddelde gemeentelijke nota bepaald een hout snijdend argument.

2. Ten tweede omdat we als overheid toch zo veel mogelijk zouden proberen met Open Source te doen a.k.a. de Motie Vendrik (2002). Goed voorbeeld doet immers volgen, toch?

Of zouden de E-readers nog niet voldoende ontwikkeld zijn, qua functionaliteit, voor dergelijke doelen?

Grappig overigens dat in Nijmegen D66 initiatiefnemer is om duizenden kilo's op jaarbasis te besparen. Ook in Rotterdam wilde Jos Verveen van D66 aan dit probleem ook wat doen.

Al heen en weer twitterend stelde ik een E-Reader voor.

Hij wilde er sowieso wat mee doen... Wellicht dan toch een E-Reader voor de Rotterdamse Raad voorzien van een Android (en dus open) bestuurssysteem?

#Kvan10

2010-06-16T22:41:00.001+02:00

Verkiezingskaartwidget

2010-06-08T11:14:00.002+02:00

Dat zouden we vaker moeten doen, zeker in erfgoedland...

Het maken van toffe, wellicht actuele, widgets

Финальный матч ЧЕ-1988 СССР - Голландия

2010-06-07T07:49:00.006+02:00

Met het WK voor de deur, altijd leuk om even terug te blikken. In dit geval naar het EK '88 vanuit Sovjetperspectief. Een kleine tien minuten durende samenvatting met prachtig Russische tongval uitgesproken Nederlandse voetbalnamen. Roed Goelliet Márkoe Vánbáásten

Overigens was ik in de veronderstelling dat ik het CCCP '88 shirt in mijn bezit had, destijds gekocht in Irkoetsk. Dat blijkt de CCCP '82 versie te zijn.

Net als Голландия bleek de CCCP hetzelfde, geweldige Adidas-88-patroon te dragen.

via: http://www.supremefootballshirts.co.uk/Pages/Products.aspx?CId=e03caa2d-5f97-4cac-9fa0-c8b6b4a31e1f

Pad

2010-06-02T14:29:00.010+02:00

Enkele maanden geleden deed ik zelf nog wat lacherig over de IPad, hier - uiteraard - uiting aan gevend via Twitter. Met hangen en wurgen, en dank aan TweetBackup, een export naar .txt plus een CTRL+F naar IPad leidden mij uiteindelijk naar de juiste Tweet. Wat een ramp overigens, het achterhalen van een Tweet, mijn eigen administratie thuis is nog beter te doorgronden.

Enfin, op 28 januari 2010 herkauwde ik een post van Gizmodo (een technologie-blog o.a. over consumentenelektronica) waar in maar liefst 8 punten werden betoogd waarom de IPad niet zou deugen. Stuk voor stuk valide argumenten die nog steeds hout snijden met name het multitaskinggedoe met de IPAd. Maar misschien spelen het ááá ááá èsssss (anti apple sentiment) ook een bescheiden rol. Dat ik geen IPhone fan ben hoeft niet tot een algehele apple-ideeën-boycot te leiden, toch?

En met de kennis van nu... Begin ik langzaam tot het inzicht te komen dat de IPad, de Tablet, de Pad, de Touchscreen, hoe we het ook noemen, bepaald geen slecht idee is.

Sinds januari ben ik in het bezit van een HTC Hero. Niet mijn eerste telefoon met internettoegang (flat fee) maar wel gezegend met een drietal pluspunten ten opzichte van mijn voorganger, de Nokia N73:

Vlotte processor
Android besturingssysteem & Android Market
Touchscreen

Bellen is niet meer wat het was omdat ik het simpelweg amper meer doe. Hoofddoel no. 1 van mijn telefoon is (toegang tot) netwerk. En daarmee is mijn telefoon dé schakel geworden tussen thuislaptop en werkdesktop, met name in het lezen/delen/updaten van nieuws/sociaal/afspraken. Ook collega Nescio, sinds twee maanden in bezit van ook zo'n 'Boordcomputer' constateert bij hem een dergelijke ontwikkeling. Nu zal niet iedereen praktisch de ganse dag online willen zijn, maar ik dus wel!

Na een item op Bright over dé andere tablets viel het kwartje. Vond ik eerste de IPad een idioot idee, een grote IPhone waarmee je niet eens kan bellen. Nu vind ik het geniaal. De tablets bieden simpele, intuïtieve toegang tot internet, het formaat is ideaal waardoor het 'grafisch' een geweldige boost kan geven aan de wijze hoe we tijdschriften, kranten en blogs integreren. Bovendien draait het allemaal om apps, programmaatjes, soms speeltjes die eenvoudig te installeren zijn. Die met name rondom 't cluster nieuws, communicatie, multimedia, sociaal... grafisch geweldige interfaces bouwen die op de een of andere manier die gevoelige snaar (zie het succes van de Smartphones en de applicatiemarkt) raken. Niet voor niets dat de andere smartphone-besturingssysteem-partijen (Android, Windows, Blackberry) hun kansen ruiken.

Gaan de pad's hiermee de touchscreen-smartphones achterna met wederom als wegbereider een Apple-uitvinding? Geen idee... maar ik geef het een goede kans. Gelukkig is de lancering van de IPAd-killer op Android platform wederom uitgesteld, en heb ik dus nog even ;-)

D#mb f#cks

2010-05-27T08:14:00.006+02:00

Heb ik net mijn hyves-profiel weggefl#kk$rd

En m'n Schoolbank-account (op basis van een post van Edwin Mijnsbergen) opgedoekt. Blijft als prominente socialalnetwerksite in m'n portefeuille Facebook over.

En dat blijft maar onder vuur liggen omwille van zijn privacybeleid in combinatie met een eigenzinnige eigenaar. Zo dook daar recent weer een chatconversatie op waarbij eigenaar Zuckerberg zich bepaald niet sympathiek uitlaat over de diegenen die een profiel (overigens nog in de begintijden van Facebook) hebben aangemaakt.

Zuck: Yeah so if you ever need info about anyone at Harvard

Zuck: Just ask.

Zuck: I have over 4,000 emails, pictures,
addresses, SNS

[Redacted Friend's Name]: What? How'd you manage that
one?

Zuck: People just submitted it.

Zuck: I don't know why.

Zuck: They "trust me"

Zuck: Dumb fucks.

Kijk dat geeft de burger moed!

Justus van Effen via Blogaway

2010-05-21T23:00:00.001+02:00

Justus van Effencomplex, Spangen

Location : Rijksstraatweg, 8121 Olst,

Posted via Blogaway

Android en Librarything

2010-04-26T15:10:00.006+02:00

"...Maar wij hebben OpenSource..."

Snoeven wij Android gebruikers altijd wanneer Apple weer een nieuwe versie van de Iphone lanceert. Niet dat ik daar permanent van gebruik maak of dit uitdraag, maar toch... Het statement is er zo nu en dan.

Al enige tijd, zeker na mijn verhuizing naar Delfshaven:

En de dozen vol boeken weer door mijn handen gingen, wakkerde dit de ambitie aan om nu eens en voor altijd de collectie in te voeren. Niet voor niets heb ik destijds mijn account geüpgrade om meer dan 250 (o.e.d. aantal) in te voeren (waarbij de teller vooralsnog is blijven steken op 358).

Met alle ontwikkelingen en verschuivingen op hardware zou het inmiddels toch wel eens mogelijk moeten zijn om via je telefoon, een barcode-scanner-app boeken, geautomatiseerd, in te voeren, in LibraryThing, toch?

Google wees uit dat dit ook werkte. En vol goede moed downloadde ik het Google-android-scriptje. En met wat getweak aan de code...

Zou dat allemaal wel goed moeten komen, toch? Wellicht zijn het mijn code-skills, maar d'r uitkomen kwam ik niet. Gelukkig was ik daarin niet de enige, maar mocht nog iemand suggesties hebben?

De pragmatische (en dodelijk simpele) oplossing kwam van een zekere sashteach en kost kost amper muisklikken meer.

I just use the barcode scanner app(free) with the browser.

-open the browser and go to librarything add book page
-click on
home button
-go to the barcode scanner app
-when it gives the beep of
recognition, click on home button
-go back to the librarything page in the
browser
-click on the search box and long hold, a menu pops up
-click on
paste from the menu
-then click on search, voila

The scanner only
has trouble with about 1 out of 15 books. For that one, just click on the search
box and type manually.

Love it. I am able to move around the
librarything using the droid browser with little annoyance

Kopieren en plakken... Ik had het kunnen weten, de gouden regel van generatie internet.

Melnikov in Moscow

2010-03-30T13:23:00.001+02:00

AppBrain

2010-03-22T08:26:00.011+01:00

Met dank aan collega Nescioo die mij net zijn Android-aanwinst, de HTC Legend. Hij tipte mij de app-synchronisatie-tool AppBrain.

timmietovenaar's Android apps on AppBrain

Leuke tool, zou de Iphone ook zoiets hebben? Vast wel...

De afgelopen 5 weken

2010-02-14T19:57:00.010+01:00

Na 5 drukke weken (thuis) ben ik weer terug op de m'n werkstek, hoog boven het Haagsche...

Terwijl thuis kleine Juul langzaam haar ritme begint te vinden...

En de wat tumultueus verlopen (deel)raadsverkiezingen waarbij D66 (Delfshaven) terugkwam met 2 zetels...

Werd er ook nog flink geklust aan het nieuwe huis...

Amper tijd voor extra vermaak, hoewel... Jelle Brandt Corstius is begonnen met een nieuwe serie tochten door Rusland: Van Moskou tot Moermansk. Waarin hij in een aftandse Wolga het land doorkruist. Fraaie auto, ik benijd 'm. Ooit heb ik met Rusland-reisgenoot T. een stukje Siberië (Kemerovo -> Novosibirsk) doorkruist per taxi, een zwarte Wolga.

View Larger Map Driving Directions

Tijd ook weer om te lezen op m'n traject Rotterdam -> Den Haag Centraal. Wederom een uitgave gericht op het Oosten. Ivans Oorlog Leven en dood in het Rode Leger, 1939-1945

Nooit geweten dat de Finnen de naamgever bleken te zijn van de molotovcocktail.

Later, toen de eerste Sovjettanks doorbraken, keken de Finnen zelf op van de
doeltreffendheid van hun in elkaar geflanste antitankwapen, een fles - veelal
een lege van Alco, de Finse staatsproducent van alcoholische dranken - die met
brandstof werd gevuld en met een eenvoudig lont ontstoken. Het prototype van dit
wapen was ontwikkeld door Franco's troepen in Spanje, maar het waren de Finnen
die deze munitie een naam gaven. Ter ere van de Russische minister van
Buitenlandse Zaken, die dat jaar bijna iedere avond op de Finse radio te
beluisteren was, noemden ze het wapen 'molotovcocktail'. 'Ik wist niet dat een
tank zo lang in brand kon staan', zei een Finse veteraan.

Juul

2010-02-07T23:15:00.002+01:00

Op 6 februari om 01.58 uur is Juul geboren. Bij haar geboorte woog ze om en nabij de 3200 gram en was ze ongeveer 50 centimeter lang. Dus mocht ik de komende weken nóg minder bloggen...? Dan zou dat daar zomaar eens mee te maken kunnen hebben (oh ja plus de nieuwe woning).

Museum Overval Utrecht 2010

2010-01-25T12:35:00.006+01:00

Afgelopen vrijdag was ik op een boeiende dag met een (in wisselende samenstelling) 8-tal (relatief) jonge professionals uit de erfgoed, museale- & archiefhoek.

* http://twitter.com/Redltx
* http://twitter.com/Dntje
* http://twitter.com/Veermus
* http://twitter.com/HesterGersonius
* http://twitter.com/jaspervisser
* http://twitter.com/nikkitimmermans
* http://twitter.com/eefje1979

hashtag #mou10

Door in Utrecht een viertal musea en één archief via een bliksembezoek op onze eigen halfgeformuleerde- en bedachte pijnbank te leggen... probeerden wij ons eigen denken over presentatie, tentoonstellingen, inzet van ict-middelen, web 2.0 scherper te krijgen. Waartoe het leidt..? Nog geen idee. Vast staat dat het een bijzonder inspirerende dag was waarbij het zeer plezierig is eens over de hekjes en hekwerken van de eigen organisatie en sector heen te kijken. Iets wat we zeker vaker gaan doen.

Binnenkort wellicht een wat inhoudelijker post over de bezochte instellingen, maar gelukkig hebben we hierboven ook de foto's nog!

Update: Via Heritageglyphe zijn de bevindingen en beoordelingen al wat uitgebreider besproken.

Social Media Count

2010-01-13T21:02:00.002+01:00

Via Garys-Social-Media-Count

Wat is je lettertype?

2010-01-13T09:28:00.009+01:00

Op de sofa bij de zielenknijper om te achterhalen wat voor een type (letter) je bent...

Ik bleek een Cooper Black Italic te zijn, maar moet nog even wennen aan het idee. Zoek het uit via http://pentagram.com/what-type-are-you het Password = character. Ook ik was niet de enige die wat beduusd achterbleef na deze geweldig Viral. Ook de achterliggende site haalt een confronterende uitkomst aan.

“At first I felt angry when I was told my type is Pistilli Roman but
two weeks later, I was completely reconciled to it. Now I wonder why I ever
thought I was a Gill Sans.”

...LOL

E-books...? E-magazines!

2010-01-05T08:41:00.003+01:00

Video via Frankwatching, Sander Duivestein.

Marcus Bakker (1923 - 2009)

2009-12-24T11:05:00.003+01:00

Marcus Bakker (1923 - 2009) tweede van links.

Stalingrad

2009-12-16T20:05:00.010+01:00

Prominent staat in de header van mijn blog dat het gaat over Rusland, boeken, ICT, Web 2.0, Geschiedenis, Architectuur, Kunst (liefs gecombineerd) en ik besef mij zo nu en dan dat een aantal van die trefwoorden er bekaaid vanaf komen in mijn posts. Neem nu Rusland, da's al weer ruim 4 maanden geleden dat ik voor het laatst daarover geblogd heb. Over de Rode Heuvel in Kemerovo.

Kortom tijd om dat hiaat weer eens te vullen, uiteraard 'liefst gecombineerd'. Dus in de categorieën Rusland & Geschiedenis een verwijzing naar een van mijn meest favoriete leveranciers van 'Berichten uit het Oosten': English яussia. Met een fraaie fotoserie uit 1947 van Amerikaanse journalisten/fotografen uit Stalingrad één van de 12 город-герой (heldensteden plus één fort). De Koude Oorlog was nog niet volledig op dreef en van uitwisseling van personen en (wellicht) ideeen was nog sprake.

De stad zelf staat nog op mijn Todo-list. Na Leningrad, Odessa, Kiev, Moskou, Fort Brest en Minsk zou 't mijn zevende герой-locatie zijn. Maar ja, 't is al weer dik twee jaar geleden dat ik (Wit-)Rusland aandeed, de reizen naar 't Oosten zijn een beetje in het klad gekomen. Hoewel ik inmiddels plannen aan het smeden ben om voorjaar 2011 Kaliningrad aan te doen.

#DISH09 dag 2

2009-12-10T22:30:00.013+01:00

De tweede dag van DISH09 begon wederom met een sterke keynote. Net als op 9 december startte een Amerikaan, Josh Greenberg (Director of Digital Strategy and Scholarship) van de New York Public Library. Een bibliotheek die als een ´paraplu-instelling´ opereert met meerdere doelen en op meerdere locaties in New York.

En ondanks de vele locaties ziet de bibliotheek zich geconfronteerd met teruglopend, fysiek bezoek, fysieke aanvragen. Klopt het model nog wel wat er
altijd gehanteerd is voor bibliotheken? Wellicht niet meer, en is het meer en meer aan het verschuiven van fysiek naar digitaal. Maar ook daar doemen problemen op want

Digitaal op onze websites is niet per se beschikbaar en bruikbaar voor die bezoekers.

We moeten als bibliotheek, als erfgoedinstelling meer voor Google leren schrijven. Een effectieve wijze om zo te schrijven is bloggen. Op overtuigende wijze illustreert Greenberg hoe het bloggen door NYPL medewerkers een enorm bereik heeft. Hoe het als een soort sneeuwbal voor de NYPL (wat overigens een forse instelling is) zonder enige noemenswaardige PR (het bevindt zich nog in de pilotfase) 1000.000 extra bezoekers kan genereren.

Daar moeten we wel ons best voor doen. We moeten samenwerken, cross-refereren, elders op een zeepkist klimmen en ons daar verkopen. En zo krijg je soms op de meest wonderlijke routes nieuwe bezoekers.

De tools, de techniek die we daar voor gebruiken, da´s het makkelijke. Beleid en training, dat is het lastige houd dat in je achterhoofd.

Andrew Payne (Head of Education & Outreach) van The National Archives hield een inspirerend, enthousiast betoog over het belang van archieven, de lol plus de sensatie die je beleeft bij onderzoek en het belang van context. Zoals een van zijn vele, fraaie oneliners:

Archives have the power to ¨Wow!¨

Technologie zorgt en helpt voor toegang en verbindtenis maar vergeet niet dat het altijd om historisch onderzoek gaat. Wanneer scholieren onderzoek doen bijvoorbeeld naar de rol van Stalingrad in de Tweede Wereldoorlog kunnen en moeten zij die bronnen bekijken en aan elkaar knopen. Prikkel ze, kauw het niet voor en ze zullen het zelf gaan ontdekken betoogt hij met zijn:

Box of Sources

´s Middags waren er binnen de paneldiscussie The Participation Gap een tweetal interessante presentaties van Luud de Brouwer en Hilde Smeters. De (veronderstelde) kloof tussen de meerderheid van niet participerende gebruikers en een minderheid die wel reageert, deel neemt, verrijkt etcetera... Hoe overbruggen wij die?

Smeters stelt dat we die kloof niet zo zwart wit moeten zien, meer grijs. Er zijn verschillende type bezoekers, gebruikers met elk hun eigen rol.

Stranger
Lurker
Participant
Evangelist/Brand Ambassador

En dat is goed zo, iedereen participeert (wellicht is interactie in sommige gevallen een beter woord) op zijn eigen wijze.

Luud stelde het zelfs nog wat controversieler. Wellicht dat er een kloof is maar moeten we die wel willen dichten? Als instellingen kunnen we een enorme groep geemanciepeerde participanten (in aantallen fysiek) absoluut niet aan. Daarnaast hebben we vanuit de kennis van de medewerkers, kwalitatief en kwantitatief nog te weinig in huis om een plotselinge toename aan participatie en interactie te kunnen bolwerken. Prikkelende gedachte, laten we vooralsnog The Participation Gap koesteren?

Presentatie Dish 2009

View more presentations from Duul .

#DISH09 dag 1

2009-12-09T20:13:00.010+01:00

De DEN conferentie die de afgelopen vijf jaar (jaarlijks) met veel succes is gehouden is dit jaar getransformeerd tot DISH, een tweejaarlijkse digitaal erfgoedconferentie in ´t Engels. Dat laatste is niet zo heel verrassend, meer en meer sprekers in de afgelopen jaren waren Engelstalig danwel -sprekend. De bezoekers werden internationaler en diverser, de bezoekersaantallen groter.

DISH2009 trapte vandaag sterk af met Susan Chun en haar enthousiaste en goed onderbouwde verhaal over de kracht van het laten taggen van je materiaal door gebruikers. Om zodoende het semantisch gat te (kunnen) dichten dat is onstaan tussen de professional en de gebruiker, de bezoeker. Via www.steve.museum, een van de projecten waar zij in participeert, worden Open Source softwaretools aangeboden waarmee er getagged kan worden (The Steve Tagger) en waarmee tags geanalyseerd kunnen worden (Steve Term Review).

Het verhaal wat mij hierna bijzonder aansprak was dat van Lorna Richardson tijdens de sessie User Participation. Wat zij voor het Thames Discovery Programme heeft gerealiseerd is het aan elkaar knopen van een fysiek archeologieproject rond de Thames met vrijwilligers én een sociaal online netwerk. Dat is ook nog eens gebeurt met betrekkelijk weinig middelen en in mijn ogen een geweldig resultaat. Communities zijn wat dat aangaat natuurlijk ook niet enkel voorbehouden aan het digitale domein. Fysiek en digitaal loopt meer en meer door elkaar heen en versterkt elkaar. De vrijwilligers heten overigens FROG´s die bij hun (online) werkzaamheden gebruik maken van de Archeological Recording Kit een webbased toolkit.

Tot slot werd de dag afgesloten met een presentatie van Alex Osterwalder over businessmodellen. Dat was - voor mij althans - goeddeels nieuwe materie maar absoluut enthousiast, inspirerend en interactief gebracht.
Het grootste probleem van de nieuwe, digitale ontwikkelingen is dat oude businessmodellen niet goed meer lijken te werken aldus Osterwalder. Het is tijd om helemaal opnieuw te beginnen: Unlearn & Reboot. Hij heeft hiervoor het zogenaamde Canvas model ontwikkeld waarin een businessmodel is opgeknipt in 9 bouwstenen.

Zelf heeft hij deze nieuwe manier van werken, van ´verdienen´ in praktijk gebracht met het (gezamelijk) schrijven van het boek Business Model Generation. Daarnaast wist hij zijn model goed uit te leggen aan de hand van het Traditionele Circus versus Cirque du Soleil.

Ook de collega´s konden een klein beetje meekrijgen wat er zoal gebeurde op de conferentie. De twitterende conferentiegangers markeerden hun tweets met de hashtags #dish09 en #na waarmee ze uit de twitterbrei werden opgevist om op het intranet getoond te worden.

LEGO-Mashups: CubeDude Elvis

2009-12-07T08:02:00.002+01:00

CubeDude Elvis,
originally uploaded by MacLane.

Op Flickr kan je een aantal geweldige fotoseries zien rondom Mashups. Zo zijn er prachtige series rondom het zogenaamde Sleevefacing. Dat zijn mensen die een platenhoes laten opgaan in de rest van een lichaam (of de omgeving). Of Looking into the past waarbij oude foto's worden ingepast in de hedendaagse situatie.

Een van mijn andere favorieten zijn de LEGO-reconstrueurs die allerhande personen, karakters, nieuwsitems, historische gebeurteniseen nabouwen met behulp van die kleine plastic steentjes. Het resultaat wordt vervolgens gefotografeerd en (bijvoorbeeld) op Flickr gezet.

Pixlr

2009-11-22T21:34:00.005+01:00

Afgelopen week bezochten de CIO´s van het Rijk de 2.0 Webexpo in New York. In het kielzog hiervan bevonden zich ook een aantal collega´s van het Nationaal Archief. Via de hashtag van een van die collega´s stuitte ik - digitaal - op deze studiereis, en een - voor de reis aangemaakte - Expo-community op Ning (pas toegang nadat je jezelf hebt ´uitgenodigd´). Hierop kon ik de belevenissen van de expo-gangers in tekst, beeld en geluid vernemen en bovenal de door hen opgedane (nieuwe) kennis en inspiratie .

Die Ning bleek een aardige gevarieerde mix aan bijdragen te bevatten, temeer het kennisniveau van de deelnemers plus de bijdragende ´achterblijvers´ zeer uiteen liep. Da´s over het algemeen ook een waardevolle mix omdat je enerzijds hierdoor (verder) de diepte, de inhoud wordt ingesleept. Anderzijds wordt duidelijk dat lang niet alles voor iedereen gesneden koek is, goed om met beide benen op de grond te blijven staan.

En soms, soms kom je via zo´n community domweg hele handige, praktische tips tegen zoals Pixlr, een online gratis variant van Photoshop.

Banksy

2009-11-19T12:16:00.003+01:00

Altijd cool! Banksy...

RSS

2009-11-15T19:50:00.008+01:00

Juni 2009 verklaarde ik RSS dood, gekscherend uiteraard maar met ´n kern van waarheid. RSS als webfeedformaat werkt uiteraard nog steeds prima, uitstekend zelfs. Alleen zie ik het meer en meer toegepast worden in ´zakelijk´ gebruik... Voor individueel gebruik zie je de verspreiding en vooral het tot je nemen van nieuws - voorheen via RSS - verschuiven naar een site als Twitter.

En toch is RSS de afgelopen tijd bij mij weer bezig aan een voorzichtige opmars, heel specifiek via de Google Reader op mijn N73. De reden is heel simpel, een niet te stuiten behoefte ´alle´ #23-dingenblogs te lezen. En via RSS met name de voordelen van..:

Een webfeed is een alternatieve, versimpelde weergave van online inhoud. Het is de meest gebruikte vorm van websyndicatie.

...Zorgen ervoor dat ik snel, en efficiënt (zonder opmaak, uitlijning en de rest van de ´data-slurpende´ widgets van een blog) een bericht kan doornemen.

Zodoende neem ik aan ´t begin en einde van de dag in de trein even de tijd om de nieuwe posts door te nemen van de tweede groep #23-dingers, de coaches en zo nu en dan een nieuw bericht uit de pilotgroep. En tussendoor, overdag, komen nieuwe bijdragen gewoon aan de linkerzijde van mijn browser binnen via een RSS op deze link .

Hoe Archiveer ik miljoenen websites tegelijkertijd?

2009-11-15T18:33:00.007+01:00

Hier volgt een ingezonden mededeling ;-)

Archief 2.0 speel-en-deelsessie: Hoe archiveer je miljoenen websites tegelijk?

Kortgeleden trok de Amerikaanse internetgigant Yahoo! de stekker uit Geocities en miljoenen homepages wereldwijd gingen op zwart. Geocities was een van de eerste mogelijkheden voor gewone mensen om een eigen website te starten. Web 2.0 gaat over de consument als producent en dus is de doodsteek voor Geocities voor Archief 2.0 aanleiding om een praktijkgerichte speel-en-deelsessie te organiseren over websitearchivering. Want hoe archiveer je eigenlijk miljoenen websites tegelijk?

Datum en tijd

Maandag 7 december 2009, 10.00-12.00 uur

Locatie
Brabants Historisch Informatie Centrum (BHIC), 's-Hertogenbosch (routebeschrijving)

Programma
10.00 uur - Ontvangst

10.15 uur - Chido Houbraken: Nut en noodzaak van web(site)archivering: een inleiding

10.30 uur - Jacques Mattheij: Geocities: hoe red je miljoenen websites tegelijk? En waarom?
11.00 uur - Ingmar Koch: Archief 2.0 archiveren

11.30 uur - Vragen en discussie

12.00 uur - Einde

Deelnemen?

Stuur een e-mail naar archief20@gmail.com. Deelname kost 2 euro, te betalen op de dag zelf.

Samenvattingen presentaties

Nut en noodzaak van web(site)archivering: een inleiding

Het belang van websitearchivering is zo zoetjes aan wel doorgedrongen tot de archiefwereld. Maar weten we ook wat we willen bewaren? En waarom? En tegen welke problemen lopen we aan? En heel actueel: is er een verschil in acquisitie- en bewaarstrategie tussen Web 1.0 en Web 2.0?

Geocities: hoe red je miljoenen websites tegelijk? En waarom?

In oktober 2009 trok eigenaar Yahoo! de stekker uit Geocities. Miljoenen websites gingen op zwart. Geocities was een van de eerste (gratis) mogelijkheden voor het grote publiek om zich als "producent" op het web te begeven. Daarmee is het een interessante bron voor het beschrijven van de geschiedenis van het web geworden. Jacques Mattheij vond dit belangrijk genoeg om op eigen houtje te proberen de collectie Geocities-websites voor het nageslacht te bewaren en toegankelijk te maken via de site Reocities.com. In zijn presentatie deelt hij zijn mening en ervaringen met ons.

Archief 2.0 archiveren

Omdat natuurlijk ook voor de Archief 2.0-community 'practice what you preach' geldt, heeft Ingmar Koch een paar maanden geleden geprobeerd heel www.archief20.org te bewaren. Niet zomaar een website, maar een compleet sociaal netwerk dus! Dat bleek meer voeten in de aarde te hebben dan hij vantevoren bedacht had. In zijn presentatie deelt Ingmar niet alleen de resultaten van enkele nachten downloaden met ons, maar vertelt hij ook welke problemen en beperkingen de huidige manier van bewaren met zich meebrengt.

Meer informatie over de achtergrond van deze speel-en-deelsessie? Volg de discussie op Archief 2.0

Meer informatie over Archief 2.0? Kijk op www.archief20.org

Screencast

2009-11-12T10:24:00.005+01:00

Veel van de tips en trucs die - naast de dingen - zo nu en dan worden geplaats op 23-archiefdingen zijn voorzien van een screencast. Da's niets meer dan de bewegend beeld en geluidsvariant van een screenshot. Via Jing bijvoorbeeld kan je een account aanmaken waarmee je gratis screencasts kan maken van mazimaal 5 minuten.

Tijdens de startbijeenkomst van de tweede groep 23-nationaalarchiefdingen heb ik een presentatie gehouden over 't belang van zorgvuldig omgaan met gebruikersnamen en wachtwoorden. Ook omdat tijdens de cursus bij verschillende programma's en toepassingen vele, vele accounts moeten worden aangemaakt. Goed om daarvoor wat tips van de hand te doen hoe nu op een slimme manier al die gebruikersnamen en wachtwoorden te onthouden.

Val van het IJzeren Gordijn

2009-11-10T09:30:00.009+01:00

Omdat de Val van het IJzeren gordijn inderdaad iets meer is dan enkel de val van de Berlijnse Muur

Deze foto uit een prachtige set van Peter Turnley.

We zijn weer begonnen... #1 - #2 - #3

2009-11-04T13:27:00.009+01:00

Afgelopen maandag is de tweede groep collega's van het Nationaal Archief begonnen met hun #23-archiefdingen. Deze keer ga ik met vijf nieuwe bloggers aan de slag, hieronder de Feeds van deze groep.

#23ad (voor & na)

2009-10-27T10:21:00.010+01:00

Voor:

Na:

En wat valt op? Inderdaad, dezelfde blouse!

Gisteren was de afsluitende bijeenkomst van de Pilot #23 archiefdingen bij het Nationaal Archief. Van de 27 deelnemers hebben gisteren er gisteren 20 het certificaat in handen gekregen.

Vooralsnog een score van bijna 75% maar belangrijker lijkt mij de omslag die gedurende de afgelopen maanden heeft plaatsgevonden bij de deelnemers en coaches. Het beeld, hun beeld op web 2.0 is veranderd. Gechargeerd zou je kunnen stellen van sceptisch afwijzend naar omarmend met de nodige scepsis. De afsluitende bijeenkomst bewees dit ook met een (Wiki) opdracht waarin we in groepjes van vier een #23 archiefding voor intern gebruik- en extern gebruik moesten bedenken. De ideeën en voorbeelden vlogen er bij iedereen uit.

Maandag aanstaande start de tweede groep binnen het Nationaal Archief. Niet als een pilotproject maar als een reguliere cursus. Meer dan 40 collega's zullen zich de komende weken gaan vastbijten in hun #23 archiefdingen.

Op basis van de pilot zal er wat geschaafd, herschreven en zelfs geschrapt (en vervolgens weer aangevuld) worden in de huidige 23 archiefdingen.

Ding #15 wordt geschrapt en vervangen door een kaart-ding en ding #20 wordt geschrapt om te worden vervangen door een mobile-device ding. Archivarissen blijken minder met geluid en muziek te hebben... De slechte geluidskwaliteit van de muziek via - bijvoorbeeld - de pc-speakers maken de beleving van bijvoorbeeld ding #20 toch niet optimaal is...

Plaatjes Barcode

2009-10-23T20:15:00.005+02:00

Tijdens het bezoek van het webteam van de Peace Palace Library deze week aan de bibliotheek van het Nationaal Archief stuitten we tijdens het gesprek ook nog even op de ´plaatjes-barcode´.

Wil je het plaatje begrijpen...? Klik hier, mits telefoon en abonnement het ondersteund.

Internet Bus Project

2009-10-21T09:31:00.009+02:00

Door mijn baan, de vele internetaansluitingen in Nederland en de alomtegenwoordigheid van netwerk en content in onze dagelijks leven, door nog eens extra met de neus op de feiten en vooral mogelijkeden te worden gewezen door bijvoorbeeld deelname aan #23-archiefdingen... .

..Verlies je wel eens uit het oog hoe bijzonder die ontwikkelingen van - met name - de laatste 10 jaar zijn geweest en dat er misschien nog wel een hele hoop plekken op deze wereld zijn waar dat allemaal nog niet zo vanzelfsprekend is.

Google springt hier bijvoorbeeld in India op in met het Internet Bus Project.

The Internet Bus Project is an attempt to educate people about what the Internet
is, and how it may be beneficial to their lives, by taking the Internet
experience to them through a customised Internet-enabled bus, which will travel
to several towns and cities across India.

Tory-kaart van de wereld

2009-10-20T08:31:00.008+02:00

Momenteel ben ik Eiland tussen de oren: het Verenigd Koninkrijk archter de schermen van Hans Steketee aan het lezen. Hoewel ik nog maar net begonnen ben is het al groot vermaak, herkenbare Britse rituelen in het hoofdstuk Eat Your Tea. Waarin inderdaad de Britse theemanie aan bod komt of de hang naar ordening en lijstjes. Een van de meest hilarische voorbeelden tot op heden is de wereld - in de jaren '80- bezien uit Tory-perspectief

Gevat in een kaart. Prachtig is ook de legenda van het exemplaar.

#23 Fin

2009-10-11T19:56:00.012+02:00

Dat was ´m, #23 archiefdingen zit er voor mij op.

Op dinsdag 26 mei trapten we af met ding één, twee en drie en bijna vijf maanden later zijn we klaar. Hoewel, klaar? Dit was - voor het Nationaal Archief - een pilot voor zo´n 30 collega´s, coaches en deelnemers. En na een feestelijke afsluiting op 26 oktober aanstaande starten we met de volgende club collega´s en hun 23-archiefdingen. Uiteindelijk moet iedereen, elke medewerker van het Nationaal Archief ´t programma doorlopen hebben.

En dat gegeven is - denk ik - een pittige opgave. Voor de pilot is een doorsnede genomen van de sectoren, afdelingen en collega´s, uiteraard met diegenen die wel voor deze pilot te porren waren. Was de digitale basiskennis - die je toch echt wel nodig hebt voor de verschillende #dingen - nog niet op peil, dan zou het enthousiasme dit toch zeker moeten compenseren. Ik ben erg benieuwd hoe die balans zal uitslaan bij de nieuwe groepen?

Desalniettemin denk ik dat voor een groot aantal medewerkers in ´t archief ´t programma een enorme aanrader en - na het doorlopen te hebben - aanwinst is. Voor mij persoonlijk waren het maken van filmpjes (#ding 16) en LibraryThing (#ding18) hoogtepunten maar meer nog koester ik de gedragsverandering die het doorlopen van de dingen teweeg kan brengen. De wereld om ons heen veranderd, internetgebruik veranderd, archiefgebruik veranderd. Genoeg redenen om te veranderen.

Collega´s die nauw betrokken zijn bij het wel en wee van de huidige website willen de komende tijd gaan experimenteren met het openen van een chatbox.

En aanstaande maandag ga ik praten met de bibliothecaris over de mogelijke toepassing van LibraryThing. Dat lijken de eerste spinn-offs van vijf maanden bloggen over weblogs, RSS, webcare, foto´s, mash-ups, online kantoortoepassingen, social bookmarking, wiki´s, twitter, chatten, podcasts, YouTube, genealogie 2.0, LibraryThing, sociale netwerken, online muziek, footnote & Archief 2.0. Ik ben benieuwd, erg nieuwsgierig wat het allemaal teweeg gaat brengen bij de volgende groepen #23-dingers.

Ik ben klaar, op naar de volgende groep!

#22 Archief 2.0

2009-10-04T20:30:00.025+02:00

Met 2.0 ontwikkelingen binnen zo ongeveer het hele spectrum van het Internet was het bijna onvermijdelijk dat dit vroeg of laat zou doorsijpelen naar ´t archiefwereldje.

Wegbereiders hierin waren en zijn met name de Brabanders, ´t BHIC en het Regionaal Archief Tilburg. Zij zijn (in de persoon van Christian van der Ven en Luud de Brouwer) er immer snel bij met het toepassen van nieuwe technieken en technologie.

Maar bovenal ook in het nadenken hierover, het presenteren en uitleggen (blogs) wat een enorme mogelijkheden dit allemaal zou kunnen bieden (voor archieven), deels op persoonlijke titel maar ook namens hun archiefinstelling.

Vanuit deze hoek is ook Archief 2.0 gelanceerd. Een community voor en door archivarissen, archiefmedewerkers en archieven om te praten, te presenteren te initiëren en vooral te discussiëren over al die nieuwe - wat vaag gedefinieerd als - 2.0 ontwikkelingen. En da´s breed en veel omvattend maar vooral erg leuk en uitdagend omdat je ziet dat meer en meer collega´s geïnteresseerd zijn in die ontwikkelingen en daar bijna ook altijd een goede mening over hebben.

Ruggegraat van de community is naar mijn mening - nog steeds - het Manifest voor de Archivaris 2.0 door Christian van der Ven oktober 2007 geplaatst.

* Ik erken dat het universum van de informatiecultuur snel verandert en dat archiefdiensten positief moeten reageren op deze veranderingen om bronnen en diensten aan te bieden die gebruikers willen en nodig hebben.

* Ik stel mezelf op de hoogte van de informatiecultuur van mijn gebruikers en zoek naar manieren om wat ik leer te incorporeren in de diensten die mijn archiefdienst aanbiedt.

* Ik ga kritiek op mijn archiefdienst niet uit de weg, maar houd een open blik op zijn positie en maak een eerlijke inschatting ten aanzien van wat bereikt kan worden.

* Ik neem actief deel aan het positief ontwikkelen van mijn archiefdienst.

* Ik erken dat archiefdiensten langzaam veranderen en werk samen met mijn collega's om sneller te reageren op verandering.

* Ik durf te pleiten voor nieuwe diensten en nieuwe manieren om diensten aan te bieden, ook al bieden sommige van mijn collega's weerstand.

* Ik geniet van de opwinding en het plezier van positieve verandering en draag dit uit naar collega's en gebruikers.

* Ik laat bestaande praktijken los als er een betere manier komt om dingen te doen, zelfs als deze bestaande praktijken ooit zo goed leken.

* Ik kies een experimentele benadering ten aanzien van verandering en ben bereid fouten te maken.

* Ik wacht niet tot iets perfect is voordat ik het vrijgeef en ik pas het aan op basis van reacties van gebruikers.

* Ik ben niet bang voor Google of soortgelijke diensten, maar zet deze diensten in ten voordele van gebruikers, terwijl ik ook excellente diensten lever die gebruikers nodig hebben.

* Ik vermijd dat gebruikers eerst thuis moeten raken in de terminologie en systematiek van de archivaris, maar geef diensten zo vorm dat die een weerspiegeling zijn van voorkeuren en verwachtingen van gebruikers.

* Ik ben bereid om naar plaatsen te gaan waar gebruikers zijn, zowel online als fysiek, om mijn beroep uit te oefenen.

* Ik ontwikkel open websites die het gebruikers mogelijk maken om samen met archivarissen inhoud te leveren, om daarmee hun leerervaring te verbeteren en hulp te bieden aan medegebruikers.

* Ik lobby voor open toegangen die gepersonaliseerde, interactieve mogelijkheden bieden die gebruikers verwachten in online informatieomgevingen.

* Ik moedig professioneel bloggen in mijn archiefdienst aan.

* Ik bevestig, door mijn acties, de vitale en relevante taak van archivarissen in iedere toekomstige vorm van informatiecultuur.

Prachtig toch! En dat vinden er meerderen met ons, inmiddels bijna 400 leden meldde de community mij afgelopen weekeinde per nieuwsbrief.

Da´s toch erg 1.0, zo´n nieuwsbrief, zou je kunnen denken? Maar da´s juist het goede van Archief 2.0. Naast het omarmen van een nieuwe informatiecultuur en daar naar handelen, is er vanuit de community ook ruimte voor oude, effectieve manieren van informatieoverdracht. Zo was er 27 oktober 2008 een studiedag: Over verandering gesproken. Is er een heuse merchandise met mokken, shirts, buttons en pennen opgezet. En tot slot zou #23-archiefdingen niet zonder Archief 2.0 tot stand kunnen zijn gekomen.

Waar het om gaat bij Archief 2.0 schrijft Christian van der Ven in #22 is dat het:

... een term [is] die gebruikt wordt om een bepaald bewustzijn van de (digitale) veranderingen om ons heen waar te nemen en daar ook actief in mee te willen gaan. Een gedragsverandering dus!

Die gedragsverandering lijkt langzaam plaats te vinden in het archiefwereldje, mede dankzij Archief 2.0. Hulde!

#21 Footnote, een sociaal archiefnetwerk

2009-10-01T20:08:00.013+02:00

Ik raakte wat in verwarring al verticaal lezend van de titel bij #21 naar de rest van het artikel want Footnote, ja dat kende ik wel... Een slimme, handige 2.0 site van Amerikaanse hand en dus naast intuïtief zoeken voorzien van een slim businessmodel. In het zoeken en tonen loopt de site en de content een flink eind met je op, word je even lekker gemaakt...

Maar moet voor het echte werk uiteindelijk betaald worden. Het is vrij on-Nederlands om archieven, collecties (die immers met publiek geld zijn gefinancierd) al te zeer (voor commerciële tarieven) te vermarkten maar desalniettemin aardig om het af en toe in herinnering te brengen.

Maar Footnote kwam - ondanks dat ik er naar zocht middels CTRL+F - in de rest van de #23 archiefdingen-artikel niet meer voor. Dat ging vooral over bibliotheken en hun pogingen met 2.0 techniek nieuwe gebruikers te lokken en te verleiden eigen waarden, waardering, content, verwijzingen, verknopingen, verbindingen toe te voegen. En dat is geweldig hoewel ik er een kortstondig déjà vu (#18) moment bij had.

Archieven - als geheel - lijken wat dat betreft nog niet zo ver. Een tweetal - integrale - initiatieven, het afgelopen jaar geïnitieerd vanuit de Taskforce Archieven vallen op. Namelijk de Transcriptie-module en de Commentaar/Tagging-module. Doel van de modules zou zijn dat ze generiek ingezet kunnen worden bij verschillende archiefwebsites. Massaal is dit nog niet gebeurt en er zal ook nog wel wat aan gesleuteld mogen worden wil dit uiteindelijk gaan gebeuren maar het idee erachter en verdere ontwikkeling ervan juich ik van harte toe!

De grote uitdaging voor de archieven de komende periode zal zijn hoe we, mede geïnspireerd op fantastische initiatieven als WorldCat met personalisatie
, widgets, Api´s en Applets - of simpelweg hoe ver je moet reizen voor een boek - onze collectie vele malen beter weten aan te bieden, te delen en uit te baten dan we nu doen. Te starten met NA4all, uiteraard met NA4all.

Update 4 oktober 2009: Ik bleek inderdaad geblogd te hebben over een ´foutieve´ dingen-tekst. Per abuis stond er een tekst van ding #21 van #23-dingen voor bibliotheken)op de #23-dingen voor archieven. Dit is inmiddels aangepast.

#20 Muziek Online beluisteren

2009-09-20T20:41:00.007+02:00

Tsja... muziek, online luisteren. Dat doe ik bij tijd en wijlen, begonnen met
Pandora totdat deze in Nederland uit ´de lucht´ ging.

Jammer, door dan naar Last.fm totdat daar begin 2009 werd aangekondigd dat er betaald moest gaan worden voor het luisteren naar de muziek.

Het aardige van zowel Pandora als Last.fm is dat ze associaties maken op basis van de voorkeuren en keuzes van de gebruikers. Een soortgelijk principe kende ik al langer in een wat archaïscher vorm (stand-alone pc, muis en toetsenbordje) in de hal van de Centrale Discotheek Rotterdam, het programma staat inmiddels ook op hun website.

Maar op de een of andere wijze blijft het enkel bij luisteren, vind ik muziek luisteren leuk maar kan het community gedeelte mij gestolen worden. Het delen van muziek vind bij mij vooral plaats in real-life en daarbij ben ik vooral de ontvangende partij in plaats van de zendende. Mijn muziekadvies krijg ik vooral van vriend @TAG000 die de bandjes spot (met name de luisterpaal), de (hoe ouderwets) cd-tjes brand en de concerten boekt. En dat laat ik mij allemaal tevreden aanleunen.

Overigens is het laatste programma - voor deze vermoedelijk ook weer uit de lucht (zie reacties) gaat - van welke diensten ik gebruik maak: Spotify. Tamelijk recht-toe-recht-aan radio op ´t streaming element na.

#19 Sociale Netwerken

2009-09-13T20:02:00.006+02:00

Sociale Netwerken, ja graag!

De voorspelling en belofte van internet halverwege jaren negentig, na de introductie van het WWW en permanente inbelverbindingen in Nederland, was dat het grenzen zou beslechten en dat de hele wereld binnen ons handbereik zou brengen. En in zekere zin is dat natuurlijk ook zo... Alleen gaat het voorbij aan de wijze waarop we zelf in het leven staan. Want willen wij wel ál die informatie tot ons laten komen? En kunnen we zoveel input aan?

En dus was het een zegen dat een deel van het internet zich van onderaf, als het ware organisch wist af te kaderen, te organiseren te rangschikken rond onderwerpen, hobby's, interesses. Niet zo zeer de hele wereld bleek binnen handbereik maar de hele wereld binnen één onderwerp, binnen je eigen interesse dat was al heel wat.

En zo ontstonden in Nederland als eerste de startpagina´s, internet gegroepeerd rondom een onderwerp. Maar nog beter dan startpagina´s was de opkomst van sociale netwerksites waarbij de component onderwerp gecombineerd werd met de component netwerk.

De grootste aanjager hierin de afgelopen jaren waren vriendensites zoals hyves - waar ik zelf ook op zit -, netlog of facebook waarbij het netwerk an sich het onderwerp was. Zo heb ik, evenals zovele Nederlanders, mij de afgelopen jaren suf genetwerkt. Eerst als een verlengde van mijn ´real life´ netwerk, vrienden en familie maar al snel ook als een manier om oude vrienden en klasgenoten te vinden (tot ik natuurlijk lid werd van Schoolbank.nl)

In het kielzog van de vriendensites zag je ook meer en meer sociale netwerksites ontstaan rondom onderwerpen. Sommigen breed van opzet zoals LinkedIn waarbij werk, cv´s en netwerken (letterlijk) aan elkaar worden geknoopt. Anderen zeer specifiek zoals er rondom het thema archieven en ´nieuwe techniek´ de netwerksite Archief 2.0 is opgericht. Deze is gemaakt met de software Ning waarmee je werkelijk rondom elk onderwerp een sociale netwerksite in een handomdraai kan opzetten.

Bovendien nemen verschillende sites meer en meer ´sociale´ technieken op in hun opzet. De één meer geavanceerd dan de ander maar de component netwerk c.q. vrienden is altijd in meer of mindere mate aanwezig. Goed ook om te horen dat tijdens de ontwikkeling van de nieuwe site van het Nationaal Archief, NA4all communityvorming en deelname aan communities een belangrijk onderdeel is.

Wat dat betreft, vrij naar ¨O BROTHER WHERE ART THOU¨

I don't think we've heard the last of Online Communities.

#17 Genealogie

2009-09-04T21:25:00.008+02:00

Zelf heb ik niet zo veel met genealogie. Gekscherend zeg ik wel eens dat ik daar na mijn pensioen wel eens over buig, mocht het nog nodig zijn. Immers aan beide kanten van de familie is al het nodige werk verricht. Bovendien, wat valt er nog te onderzoeken? Mijn vaders kant stamt af uit een geslacht van keuterboeren net ten zuiden van Deventer (uiteindelijk weggesaneerd begin jaren ´60). Terwijl mijn moeder uit een Deventer arbeidersgezin afkomstig was dat één generatie daarvoor - inderdaad - ook enkel uit keuterboeren bestond, net ten noorden van Deventer welke tijdens de crisis voorafgaand aan WO2 het bedrijf eraan moesten geven.

bron: http://entoen.nu/crisisjaren

Grappig is dat ik de afgelopen zeven jaren in meer of mindere mate betrokken ben geweest met Genealogie, via de aanbodzijde. Tussen 2002 en 2007 bij het Gemeentearchief Rotterdam werkte ik op een afdeling die als primair doel had het beschikbaar stellen van digitale bronnen - DTB´s, BS & Notariële Archieven - via internet. Ook bij het Nationaal Archief ben ik betrokken bij het beschikbaar stellen van persoonsinformatie, bestanden interessant voor stamboomonderzoekers. Zij het dat de directe link met genealogie wat minder is dan in Rotterdam.

In Rotterdam merkte ik, ook door het directe contact met de gebruikers, dan ook hoe dit soort onderzoek leeft. Archieven, Studiezalen leunen qua bezoekers(aantallen) (naar mijn inschatting) voor 60% op genealogen. Het online bezoek doet hier niet voor onder. De Rotterdamse Digitale Stamboom was qua bezoekers een goudmijn, plezierig ook om deze aantallen door te geven aan de gemeentelijke financiers die je uiteindelijk ook afrekenen op relevantie, op bezoekersaantallen.

Voor genealogen, merkte ik, was de beschikbaarheid van gegevens, de hoeveel aan materiaal, bronnen en de correctheid van de gegevens essentieel. Een van mijn eerste vermeldingen op internet is dan ook een van een Genealogische Google Group, waar mijn reactie op ´t disfunctioneren van de site werd gedeeld met de leden.

Wat dat betreft hebben archieven goud in handen. Ik heb het ´vermoeden´ dat genealogie een blijvertje is en dat het bij uitstek een toepassing is die zich leent voor online, community-achtige toepassingen. De praktijk wijst dit natuurlijk ook uit met de vele sites, fora, databases en bovenal actieve online gebruikers. Ik denk dat de stelling dat genealogen de early adopters zijn van het inzetten van internet en online tools bij het verwerken van historische informatie.

Groot nadeel vooralsnog vind ik de versnippering van de online gegevens. Er zijn een aantal grote databases zoals Genlias en de Digitale Stamboom (plus in mindere mate ISIS). En er zijn tal van kleinere, vaak lokaal geörienteerde databases. Tot op heden ontbrak het grotere plaatje voor Nederland op een initiatief als TOP (voorheen lastig te vinden bijvoorbeeld via Google) na.

Goed nieuws dan ook om te weten dat er de afgelopen maanden hard gewerkt wordt vanuit de verschillende databases en initiatieven om te komen tot één overkoepelende landelijke database, site c.q. portal. Helaas heb ik er nog geen link over kunnen vinden maar vanuit Rotterdam en Den Haag weet ik van collega´s dat de gesprekken en het ontwerpen gaande is.

#18 Boeken

2009-09-04T19:44:00.005+02:00

Lang zag ik er geen brood in, het documenteren van je boeken online. Ik had ze immers (hoofdzakelijk) thematisch al lang en breed op volgorde staan in mijn boekenkasten grofweg in vier clusters:

Rusland
Geschiedenis
Architectuur
Rotterdam

Tot ik enige weken mij toch maar eens aanmeldde. In eerste instantie via een gratis account welke tot 250 boeken gaat. Maar binnen 2 avondjes inkloppen dreigde ik daar al over heen te schieten waardoor ik mijn account maar geüpgrade naar een levenslange account (voor $25,-, dankzij de lage dollarkoers de waarde van een knaak en een kwatta).

Op de een of andere wijze raakte LibraryThing een snaar bij mij waardoor ik maar door en door bleef gaan met het invoeren van boeken en zonder enige twijfel betaalde voor het upgraden van mijn account. Iets wat ik nog nóóit heb gedaan bij 2.0 toepassingen.

En dat komt niet door het uiterlijk van de site welke ik vrij rommelig van opzet vind en wat oubollig qua layout. Of door de gebruiksvriendelijkheid van de applicatie zelf, met name bij het invoeren van boeken, die vind ik ook mager. Kan ik een Engels- of Duitstalig boek niet gelijk invoeren dan bestaat altijd de kans dat het exemplaar, de metadata hierover, alsnog in een van de andere 659 bibliotheken die ´meedoen´ aan LibraryThing kan staan. Alle 690 collecties bijvoorbeeld kan je helaas niet simultaan doorzoeken bij het invoeren. Ook het bewerken gaat het lang niet altijd soepel en intuïtief.

Maar wat geeft het, de boekenkast in de woonkamer staat er nu in, op een aantal boeken (vooral atlassen en rare buitenlandse exemplaren) na en ik sta te popelen om de boekenkast boven door te ploegen en in te voeren. Ik twijfel nog over de aanschaf van een barcodescanner via LibraryThing:

Maar wellicht is dat een beetje ´over de top´, handmatig invoeren ging inmiddels ook behoorlijk vlot.

Aan het verkennen van alle functionaliteiten ben ik nog amper (op LibraryThing op m´n mobiele telefoon) toegekomen, de focus ligt vooralsnog op het invoeren van mijn boeken en vervolgens de juiste omslagen (voor zover die aanwezig zijn) selecteren en mijn eigen trefwoorden toe te kennen. Als klein voorproefje op al die functionaliteiten, de vrienden, de recensies, de lijstjes... heb ik de widget toegevoegd aan deze blogpost.

#16 YouTube

2009-08-31T12:11:00.009+02:00

Ding #16 was een mooie aanleiding om zelf eens aan de slag te gaan met het in elkaar knutselen van een filmpje. Toevallig was ik hier de afgelopen weken al een héél klein beetje mee aan de slag gegaan.

Al vrij snel ontdekte ik de kracht en het gemak van Windows Moviemaker. Wat een geweldig pakket is dat voor diegene betrekkelijk eenvoudig een filmpje in elkaar wil draaien. Een titel, tekstoverlappingen, muziek, draaien, ver-sepia-en, aftiteling. Met Moviemaker draai je er je hand amper meer voor om.

Wel loop je tegen een aantal problemen aan voor en tijdens het filmen. Zo houd ik mijn camera altijd rechtop waardoor fimpjes (per fragment) 90° moet draaien.

Voordat je daar al aan toe bent gekomen liep ik al tegen het probleem aan dat mijn telefoon films als MP4 opslaat, een formaat waar Moviemaker (tsja, Windows) niet heel veel mee kan. Zaak is dan de 'ruwe footage' in MP4 te converteren naar het voor Moviemaker begrijpelijke WMV of AVI. Dat converteren kan via een programmaatje dat je download, bijvoorbeeld ImTOO MPEG Encoder of via een online converter zoals Media Convert.

Daarnaast wil je een beetje film omlijsten met wat muziek. Heb je het merendeel van je MP3's van je speler verwijderd - zoals ik bij #15 reeds had gedaan - dan is je playlist vrij beperkt. Bovendien ben je ongetwijfeld bekend met bepaalde nummers, ideaal ter omlijsting van je filmpje, maar waar je nog niet **** mee gevonden wil worden. In dat geval is er iets als Filsh.net die je in staat stelt YouTube filmpjes via een externe site te rippen (op de seconde nauwkeurig) om de muziek vervolgens weer op te slaan als MP3.

Moeten we als archieven aan de slag met het aanbieden van bewegend beel- (en geluid)? Uiteraard, waarom niet? Niets leuker voor gebruikers om zich zo nu en dan te verpozen met fraaie, oude filmfragmenten. Niet voor niets doen programma's die hier op inhaken landelijk (Andere Tijden) of lokaal (Vergeten Verhalen) het uitstekend.

#15 Podcast

2009-08-30T20:19:00.013+02:00

Februari, maart dit jaar benaderde @petra1010 mij met de vraag om te tekenen voor één van de 23-archiefdingen:

Podcasting
nb. afgeschermd deel van 23-archiefdingen.nl

Tuurlijk, geen probleem ware ´t niet dat ik geen MP3-speler heb. Hoewel... Geen MP3-speler? Da´s natuurlijk een zwaktebod, want elke fatsoenlijke telefoon waaronder mijn N73 biedt de mogelijkheid om MP3´s af te spelen. Sterker nog, in een ver verleden had ik al eens een redelijke hoeveelheid MP3´s op mijn geheugenkaartje van de telefoon geladen met name om op vliegvelden en andere openbare plaatsen tijdens het reizen de muzak te verdrijven met eigen muziek. Inmiddels is het merendeel van die Mb´s opgeofferd aan ruimte voor foto´s die ik met het zelfde toestel schiet en die derhalve regelmatig strijd leveren om de beperkte ruimte van het geheugenkaartje (...waarna ik weer een aantal nummers of een album wis).

Punt is gewoon dat ik niet de dicipline heb om regelmatig web, bieb en cd-zaak af te speuren naar nieuwe muziek om die vervolgens om m´n speler te laden en dan ook nog eens op nog frequentere basis de doppen op m´n oren te zetten om al die muziek af te luisteren.

Daarnaast heb ik de mazzel met vrienden die mij zo nu en dan een gebrande selectie toeschuiven zoals @TAG000 voor wie muziek, de MP3-speler en het luisteren wel die plek inneemt. Hij is mijn muziekgeweten die me wijst op nieuwe, coole bands en artiesten op de luisterpaal van de VPRO of weet op tijd waar de concerten zijn en boekt dan ook nog ´ns de kaartjes.

Maar goed, terug naar het schrijven van dat ding. @Petra1010 was zo vriendelijk mij haar Nano te lenen, volgestopt met muziek.

En hoewel we ´t beiden al vermoedden... blijkt onze muzieksmaak behoorlijk op een lijn en in elkaars verlengde te liggen. Waardoor ik ook nog op een aantal artiesten stuitte die ik altijd al eens had moeten (be)luisteren, maar nog nooit aan toe was gekomen. Ik schreef daar in mei, als opmaat naar de #23-archiefdingen al eens een post over.

Aan die andere post, want alle geschreven #dingen op 23-archiefdingen zijn natuurlijk ook blogposts, heb ik achteraf niet heel veel toe te voegen op (wellicht op één klein dingetje na). Ik denk dat voor archieven MP3 & Podcasts potentie hebben met name voor regionale- en stadarchieven die vaak een aanzienlijke collectie beeld- en geluidsmateriaal hebben. Niets fraaier dan de locale geschiedenis welke niet alleen geschreven is, maar ook in beeld en geluid aangeboden wordt.

En dan dat hele kleine dingetje..., tsja, streaming. Dé truc, of hét antwoord (...?) van de muziekindustrie op al dat illegaal uitwisselen van bestanden, van muziek. Op de Iphone lijkt de streaming radio definitief doorgebroken. Wanneer het NOS-journaal er een item over uitzend en de Volkskrant erover schrijft dan weet je ´t eigenlijk wel zeker:

Doorgebroken ;-), definitief

Rest de vraag, hoe kom ik ik toch aan die Spotify Invitation Token? nu ´t in ons land nog niet beschikbaar is.

Plus de gewetensvraag... Hoe heb ik streaming nu zo weten te missen in april 2009?

#14 Instant Messaging (Chat)

2009-08-24T08:40:00.011+02:00

In een ver verleden heb ik ge-msn'd:

MSN® het; o Microsoft Network verzamelnaam ve reeks internetdiensten vh bedrijf Microsoft, m.n. de techniek waar ge-msn’d kan worden

De reden was één of ander voetbal-competitie-manager-achtige tool waarbij ik (tussen 2001 en 2003) met een clubje vrienden verwoedde pogingen deed met een beperkt budget een zo succesvol mogelijk team te formeren en zo hoog mogelijk te eindigen. Maar zoals met interland-voetbal een wedstrijd 90 minuten duurt en aan het eind de Duitsers altijd winnen... Zo stond ik na 34 wedstrijden competitie-manager altijd stijf onderaan.

Chatten associeerde ik dan ook niet met een activiteit waar ik veel voldoening uithaalde. Bovendien was internet in die bepaald niet alom vertegenwoordigd en moest ik voor het chatten én de competitie-manager speciaal naar de Erasmus Universiteit om met mijn accountje daar achterin het L-gebouw internetten. Daarnaast had chatten, MSN specifiek, in mijn optiek, een beroerd imago rondom cyberpesten.

De revival kwam een jaar geleden dankzij een grote, verhuizing (van een deel van het) het Nationaal Archief naar de Hoftoren. Daardoor werden ik en een collega hoog op de 18e, als projectadviseurs, gescheiden van de ICT collega's (helpdesk en systeembeheer) die achterbleven op het Prins Willem-Alexanderhof. Om dat gat te dichten, we liepen en lopen de deur bij elkaar plat, was er de behoefte aan een communicatielaag tussen telefonie e-mail en fysiek contact in. Chatten is daar ideaal voor, de snelheid van het medium is geweldig, is minder ingrijpend dan telefoon maar ook minder vrijblijvend dan e-mail soms kan zijn.

Binnen ICT chatten we via Pidgin een programma dat meerdere chatclients aankan. Het aardige aan Pidgin is dat 't ook als Portable App beschikbaar is. Je kan het programma zo vanaf een USB-stick draaien, zonder voor de installatie van ICT-collega's afhankelijk te zijn. Het fijne aan chatten (althans Pidgin) is dat je ook aan- en afwezigheidsberichten, iconen en middelen kan inzetten. Zo kan ik heel snel zien wie waar bereikbaar is. Staat het icoontje op Grijs, is iemand niet online, met Groen ben je bereikbaar, ga zo maar door. Zo'n uitwerking hebben we binnen ICT overigens ook afgesproken.

sceenprint van mijn Pidgin, namen en adressen van de contacten zijn weggehaald

Inmiddels is die club van collega's wat gegroeid en is chatten niet enkel meer voorbehouden aan ICT-ers van het Nationaal Archief, ik zou niet meer weten hoe ik nog zonder kan?

In aanloop naar de nieuwe website kwam en komt chatten dan ook veelvuldig langs bijvoorbeeld als onderdeel van moderne, nieuwe eigentijdse dienstverlening. Opvallend hierbij (o.a. in discussies) is dat het animo hiervoor bij collega's vaak laag is. Wellicht wekt chatten toch nog te veel weerstand op, zoals ik die ook had.

En eigenlijk is dat jammer want ik zie prima mogelijkheden voor chatten binnen en buiten de organisatie. Enerzijds denk ik dat het een waardevolle aanvulling is op je pakket dienstverlening:

Balie
Email
Telefoon
Brief
Chat

Waarbij ik een meerwaarde (kostentechnisch/duidelijkheid -beeld & tekst-) bij het chatten zie met bijvoorbeeld buitenlandse bezoekers. Ik ben niet zozeer een voorstander van het 12 of 24 uur per dag opengooien van een chatbox, dat zou een enorme wissel trekken op de dienstverlening binnen een niet al te grote organisatie als de onze. Ik zie meer mogelijkheden om op verzoek -on demand-, een chat aan te gaan met een bezoeker. Dat lijkt wel een beetje op de wijze zoals Maurice de chat nu gebruikt met 't Skypen binnen zijn Planets-werk.

Anderzijds zie ik mogelijkheden waarbij de chat wordt ingezet als een soort achtervang wanneer vragen aan de balie of via de telefoon door de betreffende medewerker niet gelijk kunnen worden opgelost. Via de chat assisteert een collega, waarbij het voordeel is dat links of bestanden betrekkelijk makkelijk via een chat direct kunnen worden uitgewisseld. Essentieel bij beide toepassingen lijkt mij overigens wel de mogelijkheid van co-browsing.

#13 Twitter

2009-08-17T14:57:00.020+02:00

Twitter...

Lang moest ik er niets van hebben, leek het mij een (té) hedonistische variant van web 2.0 uitingen waarbij je hééél hard roept wie je bent, wat je doet waarom je 't doet en daardoor vooral hoe goed dat ook wel niet is. Dat komt denk ik ook door een vergelijkbare maar beslist niet gelijkwaardige variant op Hyves (Nederlanse profielensite): de WWW (wie wat waar)

Welke wel expliciet oproept te melden aan je vrienden waar je bent en wat je doet. En iedereen die Twitter niet of nauwelijks kent zegt:

Oooh maar da's toch een soort van WWW zoals bij Hyves zodat je verteld dat je een boterham eet of naar het toilet moet.

Enfin, terug naar mijn begin.., ik was een Twitter-weigeraar. Tot op een zeker moment, bij wijze van ongeluk DonCarlito mij uitnodigde voor Twitter. Zijn oproep kon ik niet weerstaan, C. is immers een goede vriend. Hoewel dit achteraf (vermoedelijk) meer te wijten was aan het klakkeloos doorklikken door hem, van een aantal (standaard)vragen na het aanmaken van een Twitteraccount - daarbij wordt ook verzocht bijvoorbeeld je Gmail-adresboek even door te lichten c.q. te delen - dan aan een bevriende actie.

Ik ben er namelijk ook bijna een keer ingestonken

Die uitnodiging van C. vond plaats op 13 juni 2008. Ik weet het nog zo goed omdat ik de uitnodiging terug kan vinden in mijn Gmailbox, Why Bother Throwing Away met zulke hoeveelheden gratis opslagruimte .

Mijn eerste tweet (twitterbericht) terug vinden is zo makkelijk nog niet, hierover hebben al meerdere collega's uit het archiefwereldje hun hoofd gebroken, met het oog op het archiveren van tweets. De beste tools waarmee je tot circa 3200 berichten terug kan archiveren zijn Tweetdumpr (op 't moment van bloggen buiten gebruik) en de min of meer vergelijkbare Tweetbackup. Tweetdumpr schijnt overigens weer erg matig te zijn in ´t meenemen van de metadatering rondom het bericht. Ook prima werkend is Tweetake maar dat gaat slechts tot 1000 berichten terug en waarmee ik dus (met +1500 tweets, & groeiend) ongeveer 1/3e van mijn berichten mis. De afgelopen periode is er ook buiten de archivarissen om wat beweging in het archiveren van tweets te komen.

Maar goed Twitter blinkt niet uit in een lang geheugen dingen waarvan ik zeker weet dat ik ze geschreven heb zijn amper meer te vinden via de Zoekfunctionaliteit search.twitter.com.

Zoals mijn tweets tijdens het Rotterdamse Filmfestival 2009, toen ik voor ´t eerst echt fanatiek aan het twitteren sloeg en minirecensies van door mij bekeken films plaatste voorzien van twee hashtags (dé tagmethodiek van twitter) #iffr09 voor 't festival en #thumbs voor de score. Doel ervan was dat andere festivalgangers d´r wat aan zouden hebben bij hun keuze en dat ik achteraf nog eens kon terugkijken. Tevreden sloot ik al twitterend een mooi festival af met:

Het #iffr09 voor mij zit er bijna op, op JCVD na. Van de geplande 19 zijn het er 16 geworden en slechts bij één weggerend. Niet slecht 6 months ago

Maar zoek je 6 maanden later daar nog eens op, geeft search.twitter.com niet thuis

Met hangen en wurgen krijg ik via de zoekmachine van hashtag.org slechts 3 resultaten, gehaald met de hashtag #iffr09. Zoeken op #thumbs is zelfs heilloos. RT (retweets, het doorpompen van een bericht naar een nieuwe kring gebruikers) van mij worden in een aantal gevallen wel weer getoond maar 13 recensies ben ik gewoon kwijt.

Ik zal er geen halszaak van maken, een deel van de lol van Twitter is het vluchtige karakter hoewel dit kortetermijngeheugen mij wel erg verbaasde, ik had wat meer robuustheid verwacht. En zo zijn er nog wel wat dingetjes. Zo kan blinkt Twitter niet uit in overzichtelijkheid, clustering van reacties de zogenaamde @´s en RT´s. Dit staat ook op de planning om te verbeteren in combinatie met locatiegebonden informatie en nieuwe, geheime, andere businessmodellen.

Maar terug naar de lol van Twitter, want leuk is Twitteren vooral voor mij. Je moet er geen mythische proporties aan toedichten, niet een zoveelste killer-app die je móét hebben. Twitter is voor mij een digitale koffieautomaat waar je met collega's, vrienden en toevallige passanten een hele hoop zin en onzin deelt. Klagers en onderzoeken over het hoge, nutteloze gehalte van Twitter neem ik dan ook met een korreltje zout. Alsof we koffieautomaten afschaffen vanwege het hoge gehalte nonsense die ernaast gebezigd wordt. Bovendien stelt @ElChido terecht over een dergelijk onderzoek dat een 40% score van zinloos gebabbel op alle berichten in vele vergaderingen ruimschoots wordt overschreden. Touché!

En eigenlijk bagatelliseer ik daarmee Twitter te veel want naast een leuke applicatie is het ook een prachtige, ingenieuze vinding. Zo simpel en krachtig en ook zo flexibel dat ie via API's in tal van andere toepassingen kan worden geïntegreerd, zo aanlokkenlijk om tegen aan te programmeren dat je inmiddels via honderden spin-offs foto's, muziek, url's, video's of tweets van kamerleden kan delen cq volgen. Bovendien heeft Twitter een slim systeem van volgen, het uitsluiten van volgers of zelfs figuren die je nog niet volgt, het reageren op anderen of het doorpompen van berichten van anderen. Op de een of andere wijze is Twitter daardoor verrassend vriendelijk gebleven in 't dagelijks gebruik. Scheldpartijen vinden amper plaats, virtuele neqschoten zijn niet nodig en wegjorissen lijkt niet aan de orde. Een verademing ten opzichte van willekeurige fora, shock-logs of nieuwssites.

Uiteindelijk ligt de toekomst in handen van de gebruikers van Twitter zelf, wat zij ermee zullen doen.

Tot slot een kleine handreiking naar allen die Twitter maar onzin vinden, nutteloos gekwetter, informatieruis en interessantdoenerij.. Flutter, de nieuwe hype!

Update: ik heb via Twitter backup mijn eerste tweet toch nog weten te achterhalen, in .html format staat het hier onder:

2008-06-13 17:34:40
timmietovenaar: klooien met mijn nieuwe ASUS EEE 900 minilaptopje en ingaan op DonCarlitoÂ´s uitnodiging

#12 Krasnaja Gorka, Rode Heuvel

2009-08-16T21:49:00.007+02:00

Op http://23archiefdingen.pbworks.com/Krasnaja-Gorka%2C-Rode-Heuvel heb ik een wiki-pagina gemaakt over de Krasnaja Gorka, de Rode Heuvel. De html van die bijdrage heb ik hieronder gerecycled (een paar opmaakdingetjes nog gewijzigd) in deze blogpost.

School-Zeven van de Kemerovo-mijnen, ca.1927

Zomer 2005 vertrok ik met reisgenoot middels een boemel vanuit Novosibirsk naar Kemerovo; in de hoop om nog wat te vinden van de gebouwen die de Nederlandse architect Van Loghem bovenop de kolenmijn van de Rode Berg midden in het Russische Kuzbass mijngebied in Siberië.

Ik en mijn reisgenoot troffen na een wilde taxirit vanuit het stadscentrum, over de Tom naar de Rode Heuvel een museumpje aan ter ere van de Autonome Industriële Kolonie (AIK) opgericht door de Nederlandse Communist Sebald Rutgers gevestigd in het zogenaamde Dóm Roetgers (дом Рутгерс).

We bleken niet de enige Hollanders te zijn na 80 jaar die de berg aandeden. Voor de Stichting Analyse van Gebouwen waren een tweetal studenten bouwkunde alle druk doende de bouwwerken ontworpen door Van Loghem in kaart te brengen. We hadden het geluk een rondleiding over de heuvel te krijgen langs alle gebouwen waar de meeste, zij het in deplorabele staat, nog overeind stonden.

Een van de meest bijzondere gebouwen op de heuvel is de school die al lang geen dienst deed als plek waar generaties kinderen van de Rode Heuvel hun lessen kregen. Inmiddels was het een machine-opslag, fitness-ruimte, onder water gelopen (in de kelder) Sovjet-archief, logeeradres voor landlopers, ga zo maar door.

Zo nu en dan gooi ik de zoekwoorden Kemerovo, Van Loghem, Krasnaja Gorka door de zoekmachine heen om te kijken of er nog wat nieuws aan ´t front is en stuitte ik recent op een Russischtalige-site over de heuvel zijn geschiedenis en alle gebouwen.Gelukkig is er nu Google Transelate die heel behoorlijk (zelfs) Russisch omzet naar het Nederlands. Hieronder de (enigszins bewerkte) vertaling:

Kemerovo Mijnbestrijdingsactie School

Het schoolgebouw werd gebouwd in het kader van het AIK «Kuzbass» Project in de jaren 1926-27 door de Nederlandse architect Van Loghem voor school-Zeven van de Kemerovo mijnen.
Het is een van de meest interessante gebouwen van architect, bewaard in Kemerovo. Het ongewone bouwdeel van de school is te vinden in het midden van het complex: de watertoren én de muren gecombineerd uit twee soorten materiaal: steen en hout.
De school, was het hoogste punt van het gebied waardoor de watertoren met een reservoir dienst kon doen voor het gemeentelijke watervoorziening netwerk. Tegen de winter, de Siberische vorst zorgt hout - een materiaal met een hoge warmte-isolerende eigenschappen- voor de bescherming van de watertanks, dit wordt toegepast in het bovenste gedeelte van het complex .
De constructieve oplossing van de watertoren was uniek, een houten huis ingepast in een monolithische frame van gewapend beton met ondersteuning van platen uit de watertank . Huis en muren werken onafhankelijk van het interne staal- beton skelet.
De architectuur van het gebouw is functionalisme uit de jaren ´20 gecombineerd met lokale bouwtradities.
Het schoolgebouw is opgenomen in de lijst van monumenten van de architectuur en stedenbouw van regionaal belang. In Nederland wordt het toegevoegd aan de lijst van de Nederlandse architectonische monumenten gelegen in het buitenland.

School-Zeven van de Kemerovo-mijnen, wat er van resteerd ca. 2005

#11 Wiki's

2009-08-15T20:54:00.011+02:00

Dé 2.0 toepassing waar ik (uiteraard op twitter na) het meest enthousiast over ben, pas ik in de praktijk het minst toe: Wiki's. Ik geef het toe, ik ben een Wiki-lurker pur sang. Met ´t springen van lemma naar lemma kan ik rustig een uurtje verpozen en mijn oorspronkelijke (zoek)vraag helemaal uit het oog verliezen. Wikipedia (met name) lost voor mij helemaal de belofte in van het surfen waar ´t vroeger zo om leek te draaien.

En dat komt eigenlijk ook door het succes van de Wiki, met name Wikipedia zelf. Type een willekeurige zoekopdracht in en in negen van de tien gevallen duikt bij 't eerste vooruit 't tweede of derde resultaat een Wiki(pedia)-pagina op. Da's niet alleen bij Google maar ook bij Yahoo, of MSN och nee Bing.

En is dat nu omdat Wikipedia zo heel erg veel geld op tafel legt om hoog te eindigen als geplugde zoekresultaten? Volgens mij niet, volgens mij komt het door de taal die de Wiki, spreekt de onze is, die van de gemiddelde internetter. Die spreekt namelijk geen Encyclopedia Britannicaas of Winkler Prinsigs, media die onderhevig zijn aan de eeuwenlange afspraken en conventies van de encyclopedie.

Het belangrijkste van de Wiki, namelijk, natuurlijk, is de samenwerking, de vrijwillige samenwerking tussen verschillende partijen, mensen, individuen om tot een gezamenlijk resultaat te komen. Dit gaat volgens het principe van de crowdsourcing waarbij we aannemen dat een hele hoop mensen met een beetje kennis gezamenlijk komen tot een compleet pallet aan 'totale' kennis. Da's net wat anders dan het encyclopedische principe waarbij een beperkte groep van experts ook probeert te komen tot dat complete pallet aan totale kennis.

Over het resultaat ervan verschillen de meningen. Welk model is beter, accurater, bevat meer waarheid? Ik ben geneigd te zeggen... Nee, dat doe ik niet. Ik laat het het aan de lezer en vooral de gebruiker zelf over daar een oordeel over te vellen.

Buiten die clash der titanen, de strijd tussen oude encyclopedieën en internet fenomeen Wikipedia zou je bijna vergeten dat er in de ´marge´ de meest fantastische Wiki-initiatieven tot wasdom komen. En da´s logisch ook want met een Wiki kan prachtig met meerdere contribuanten online gewerkt worden aan een gezamenlijk stuk wat gelijk online, openbaar staat, hoewel ook dat (openbare) niet perse hoeft. Een afdeling binnen het Nationaal Archief, bijvoorbeeld, werkt veelvuldig bij het uitwerken van de nieuwe ideeën voor de organisatie middels een Wiki.

Of als (al dan niet bewuste) tegenhanger van Flickr the Commons, Wikimedia Commons waarop bijvoorbeeld het Duitse Nationaal Archief het Bundesarchiv
een prachtige hoeveelheid foto´s heeft geplaatst.

Op véééĺ kleinere contentschaal maar niet minder interessant zijn lokale initiatieven die aantonen dat je met een Wiki een geweldig stuk gereedschap in huis hebt waarmee je online, met meerdere personen tot een uitstekend online resultaat komt. Zoals in Tilburg dus met hun project Geboren in 1809 of de Archiefwiki.

Tot slot afgelopen week stuitte ik via een Tweet van zbdigitaal op een wijze van bijdragen aan een Wiki, gelijk vanuit Open Office. Ik moet ´t nog is proberen maar afgaand op de post erover moet het kinderlijk eenvoudig zijn.

Rusland en de Oekraïne, Historische Foto's, Historische Mashups

2009-08-05T08:45:00.010+02:00

Het is weer een tijdje geleden dat ik over Rusland heb geblogd en da's toch een beetje zonde want zoals, een van de leukste sites over 't land die ik ken English, Russia in het verleden altijd al zei in de colofon:

...just because something cool happens daily on 1/6 of the Earth surface...

de site bevat vooral foto's meestal voorzien van summier commentaar en qua thematiek handelend over grofweg drie thema's.

Krankzinnigheden in het Rusland van vandaag de dag
Zomaar een registratie van ... Moskou, Siberie, de Krim etcetera
Sovjethistorie

Uiteraard is de site voorzien van een tagcloud die een wat bredere thematiek schetst dan mijn driedeling doet vermoeden

Enig nadeel van de site is dat de credits voor de afbeeldingen niet altijd even goed (zichtbaar)vermeld zijn en dat vind ik vandaag de dag met allerlei Creative Commons, No Known Rights en andere auteursrechtelijke constructies niet meer kunnen.

In het verleden stuitte ik bijvoorbeeld al op prachtige mashups van Oud over Nieuw foto's van Sint Petersburg, Leningrad destijds door Sergei Larenkov:

Afgelopen vrijdag zat er een fraaie fotoreportage in m'n RSS-feed van de site. Charokov (de Oekraïne) in kleur tijdens de Nazi-bezetting.

Prachtig en beklemmend omdat je weet dat de Nazi's zich als beesten hebben gedragen in de toenmalige Sovjet-Unie. Vervreemdend omdat op de een of andere wijze de Tweede Wereldoorlog in mijn hoofd zich afspeeld in Zwart-Wit en niet in kleur met een Sepia zweem.

RIP! a remix manifesto

2009-07-23T16:20:00.004+02:00

Gisteravond bij het uur van de Wolf de (af en toe) op het vermakelijk, hysterische af: RIP! a remix manifesto. Volgens de uizendende partij - jawel, ik heb 'm via TV gekeken - een documentaire:

waarin met veel humor de absurde en schokkende consequenties van het huidige auteursrecht voor particulieren, kunstenaars en wetenschappers worden getoond. Een hoofdrol is weggelegd voor sample-artiest Girl Talk. Zijn opzwepende composities bestaan uit bewerkte fragmenten van bestaande muziek en als hij alle rechten daarvoor zou afkopen, zou hij miljoenen kwijt zijn. Zijn daarom illegale optredens tonen de kunst van het samplen en roepen vragen op over creatieve vrijheid in een tijd waarin grote mediabedrijven als TimeWarner en Disney het grootste deel van ons intellectuele eigendom bezitten.

Qua ding zou ik zeggen...
#7 Mashups ;-)

Kyteman, Mashup

2009-07-22T12:04:00.014+02:00

Een van de, in mijn ogen, leukste Nederlandse bandjes van de afgelopen tijd is Kyteman. Of beter, Kyteman´s HipHop Orkest. Hoewel bandje, met een bezetting van 12 muzikanten en 8 mc´s hebben we ´t over een fatsoenlijk volwassen line up.
Kyteman´s eerste en enige album is ¨The Hermit Sessions¨ echt een prachtige mix van bluesy, jazzy blazers, rap, reggae en experimenten. Een van de mooiste nummers op de plaat is Sorry, een instrumentaal (trompet) nummer gespeeld door Kyteman zelf, live opgenomen in Tivoli.

Nog leuker werd Kyteman toen ik afgelopen week via een @martijnkleppe stuitte op een experiment van de band samen met FIY.

Een registratie van het Pinkpopconcert van de band in een soort semi-gecoördineerde half-losse actie met twintig filmers, met twintig verschillende apparaten. Het resultaat, na een flinke bewerkingslag, is hierboven te zien en de conclusie van het experiment hier. Wat mij betreft een waanzinnige mashup en absoluut geslaagd! En afgelopen met dit geëxperimenteer is ´t volgens mij niet. Lowlands staat voor de deur en FIY is ook weer van de partij. Kyteman´s Hiphop Orkest overigens ook. Benieuwd naar de resultaten en 6-09 zorgen dat ik er zelf bij ben.

That's one small step for [a] man one giant leap for mankind

2009-07-21T08:26:00.003+02:00

Hoewel er achteraf nog dicussie was over welke zin Armstrong nu exact uitsprak, de nuance zit 'm in de [a], 40 jaar naar dato de eerste stappen op de maan.

#10 Tagging en Social bookmarking

2009-07-14T07:42:00.015+02:00

Met stip (in mijn beleving) op één als meest effectieve, gebruiksvriendelijk of misschien beter tot gebruik uitnodigend gedrag is tagging. Misschien omdat het al eeuwen ingebakken in de mens zit om ergens zijn of haar signatuur achter te laten, te beschrijven wat er is.

Tagging is gemakkelijk, snel, effectief en bovenal nuttig voor jezelf. Het levert je wat op. Je bent in staat middels tagging ordening aan te brengen in de chaos, zelf verbanden te leggen die anderen niet zien, zef een jargon te bedenken wat jij begrijpt en niet is opgelegd door instituties, professies.

Tagging betekent helemaal niet dat je je op het openbare internetdomein dient te begeven op daar in het openbaar trefwoorden te declameren. Absoluut niet, dat kan uiteraard waarover zo dadelijk meer, tagging is er in eerste instantie voor je eigen gemak.

Mijn eerste tagging, zonder dat ik het zo besefte, paste (en pas) ik (nog steeds toe)in Gmail. Wil ik een bericht niet vergeten, is het dermate belangrijk dan voeg ik in het onderwerp meerdere trefwoorden toe die de lading dekken van de inhoud, stuur ik deze naar mij zelf en voilá... Nooit meer maanden van mailconversaties doorploegen omwille van dat éne bericht over die offerte, die opleiding, die verjaardag. Het vereist wel enig inschattingsvermogen over hoe ik in de toekomst met welke zoektermen ik in het berichten uit het verleden weer probeer te achterhalen. Maar wanneer je dit enige tijd doet, went dat van zelf.

Wanneer dat toevoegen van trefwoorden, dat labelen voor eigen gebruik, dat taggen een beetje in je systeem komt valt plotseling op hoe verschrikkelijk veel sites, applicaties, games, blogs, webwinkels etcetera gebruik maken van tagging. Terecht denk ik want een combinatie van hoe de 'maker' iets definieert en hoe de gebruiker is 'ervaart' is een waanzinnig krachtige, die zich uitbetaald in (hoge) zoekresultaten in zoekmachines. Wat dat betreft hebben Archieven een geweldige uitdaging om het publiek te betrekken en te verleiden om mee te helpen foto's, archieven, kaarten en boeken te ontsluiten. Pessimisten zullen altijd zeggen dat dit ontaard in onzin, gescheld, beledigingen. De ervaring bij het Nationaal Archief en de foto's in Flickr The Commons bewijzen denk ik het tegendeel. Bovendien valt er altijd nog wel te modereren of nog beter moderatie door de gebruikers zelf.

Met tagging in het 'publieke' domein is de stap naar Social Bookmarking niet reuze groot. Sowieso wordt het al enorm gefaciliteerd door vele blogs en nieuwssites. Misschien ken je wel die icoontjes onderaan een bericht:

Waarmee je een link van een artikel gelijk kan delen met anderen, posten op een andere site of opslaan in een Social Bookmarking site en je vervolgens weer met tags de bookmarks kan beschrijven, indelen en de reikwijdte kan vergroten. Het aardige van een Social Bookmarkingsite als Delicious is de mogelijkheid om op verschillende tags weer een RSS in te stellen, zo komen er nieuwe tips in tags die jij begrijpt vanzelf naar je toe!

Tot slot is er dan niet iets mogelijk met Twitter? Jazeker! Door je aan te melden op TAGTH.IS kan je via een @tagthis (tags zijn toe te kennen door middel van een # in het bericht) je link posten naar je eigen Delicious account.

#7 Mashups

2009-07-06T10:38:00.006+02:00

Al geruime tijd is 't een mashup-hit op internet om video's te voorzien van merkwaardig (van het origineel) afwijkende voice-overs, na-synchronisaties of ondertiteling.

Een van de bekendste en meest bewerkte fragmenten is er een uit Der Untergang waarin (in het Origineel) Hitler tot inzicht komt dat zijn florisante verwachtingen rondom de verschillende fronten niet stroken met de werkelijkheid.

Varianten gaan onder andere over een bedrijfsuitje, XBOX-live toegang, een aandelenportefeuille Fortis, een gestolen auto en ga zo maar door.

De meest recente variant die ik tegenkwam gaat, actueel, over het overlijden van Michael Jackson. Ook deze gebeurtenis hakt erin.

#9 Toekomst?

2009-06-30T20:18:00.006+02:00

Ding #9 deed mij plots herinneren aan de presentatie die ik op 27 oktober 2008 hield op de studiedag Archief 2.0 Over Verandering Gesproken. En die ging over mijn visie over de toekomst van internet, van web 2.0. In dit geval wel makkelijk voor mijn 23-archiefdingenblog, embedden van de presentatie die inmiddels op Slideshare stond en kláár

Toekomst

View more documents from Tim De haan.

Maar da´s misschien wel erg makkelijk geblogd voor deze keer en moet ik mijn 7 stellingen nog eens even tegen het licht houden

Internet = Mobiel en Alom
Internet steeds vanzelfsprekender
Locatie wordt steeds belangrijker
Voorheen gescheiden functies vervlechten
Mobiel internet een verlengstuk van reguliere webactiviteiten (met een mobiele twist)
Van Desk naar Web
Hardware/Interface wisselingen

Zo´n 8 maanden na deze presentatie heb ik desondanks nog steeds het idee dat deze ontwikkelingen de komende tijd hout snijden. De belangrijkste conclusie is ook niet zozeer dat de wereld om ons heen radicaal veranderd maar dat dit heel geleidelijk gebeurt, feitelijk al lang en breed gaande is voor onze ogen, onder onze neus.

Belangrijkste leverancier voor mij van ´toekomst-info´ is de webtrendmap van de Information Architects Japan met hun fraaie ´metrokaart´ van Tokyo boordevol webtrends die jaarlijks uitkomt.

En een apart mapje in mijn Google Bladwijzers over Trendwatching met als top 3

Om af en toe op een rustig moment weer eens door te nemen en te kijken wat de ´experts´ er van vinden. En bovenal ogen en oren open want voor je het weet duiken webtrends op in het wereldnieuws.

#8 Online Kantoortoepassingen

2009-06-29T21:08:00.008+02:00

Een ding wat ik te weinig doe, hoewel ik al enige jaren documenten online heb en deze inmiddels (deels) ook deel via Google Docs... zijn online kantoortoepassingen.

Mogelijk dat het de vrees is voor de (te) beperkte functionaliteit van een Google Doc, de gewenning van mijn vingers aan sneltoets combinaties binnen de geijkte Microsoft Office applicaties of domweg luiheid van mijn zijde... en heb ik al een offline, desktop document gecreëerd voordat ik aan een online kantoortoepassing heb gedacht.

Bijkomend probleem is natuurlijk ook dat op onze populatie collega's een fractie er gebruik van maakt laat staan van online kantoortoepassingen heeft gehoord. Je chef ziet je aankomen met een link naar de kwartaalcijfers in een spreaddsheet van Google Docs of je directeur wanneer je hem of haar dat zo broodnodige memo over openingstijden ter bespreking van een de eerstkomende MT vergadering deelt via Google Docs. Onze organisaties zijn nog maar net gewend aan de overstap van WP 5.1 naar Microsoft Word dat de redigeeroptie van het tweede product soms al een brug te ver is (zo vertrouwde een collega ons recent ook toe op ons discussie / opleidingsforum Moodle - vrijdag, 12 juni 2009, 10:55-). Dat stimuleert natuurlijk geen dagelijks gebruik van dit soort tools.

Wanneer gebruik ik 't dan wel ? Vorig jaar heb ik er een tijdje intensief gebruik van gemaakt toen ik met een aantal Nederlandse en Vlaamse archiefcollega's bezig was met het uitwerken van de plannen voor de eerste Archief 2.0 studiedag op het BHIC te Den Bosch (Over verandering gesproken). Nog meer voor hen dan voor mij was het aanmaken van documenten, agenda's en sheets en bovenal het delen ervan gesneden koek. Wanneer er zo'n kritische massa is, ligt het gebruik voor de hand.

Desalnietemin blijf je dan het idee houden in twee werelden te leven:

Die van je werkplek, op kantoor lekker met al die applicaties (al dan niet) op je desktop met een uitgebreide range aan toepassingen en opties maar veelal niet gebruikt of begrepen.
En die van de online kantoorapplicaties met een beperkte range aan toepassingen en opties maar met gebruikers erachter die dan wel weer het meeste eruit proberen te halen.

Op sommige momenten raken die twee elkaar bijvoorbeeld met een tool als Google Calander Sync. Waamee je je Outlook agenda kan delen / synchroniseren met je Google agenda. Maar voor het overgrote deel zijn het vooralsnog gescheiden werelden.

Misschien is de noodzaak er gewoon nog niet en is het wachten tot iets als Cloud Computing

definitief doorbreekt, zoals in de Volkskrant er enige tijd geleden al helder over werd geschreven:

...De wolk biedt ook efficiencyvoordelen: gebruikers die hun documenten erin stallen, kunnen er samen met anderen aan werken, soms zelfs op hetzelfde moment. Dat maakt het werken in projectgroepen, eventueel in verschillende tijdzones, een stuk eenvoudiger. Daarnaast helpt de wolk het leven van computergebruikers overzichtelijk te houden. Documenten slingeren niet op verschillende plekken rond (‘Stond de laatste versie nu op mijn laptop, pc of op de computer op kantoor?’), omdat er maar één kopie van bestaat, die in de wolk zweeft. De eigenaar bepaalt zelf wie het document mag inzien en wie eraan mag sleutelen...

Als ik kijk wat een wat zakelijker en technischer site als Infoworld hierover zei ongeveer een jaar geleden dan zie ik de laatste maanden tijdens mijn contact met leveranciers meer en meer van begrippen en jargon uit die tekst voorbijkomen waardoor Cloud Computing dichter en dichter bijkomt.

#7 Mashups

2009-06-29T15:21:00.009+02:00

Mashups zijn cool! Een soort van ding waarbij de geheel meer is dan de som der delen. En dat kan alle kanten op waaien. Om alleen al bij te blijven op het gebied van ding #6 kijk ik zo nu en dan voor de Flickr mashups op deze site waar inmiddels 456 mashups op staan, het merendeel hilarisch, leuk en bepaald niet altijd nuttig maar zo nu en dan zitten er pareltjes tussen.

Flickr is niet de enige tool om mee te mashuppen. Zelf speel ik wel eens met Google Maps en de mogelijkheden die dat biedt om aan een geografische laag, foto's, documenten of zelfs losse vormen en kleuren toe te voegen zoals hieronder bij de bouwplaats van mijn nieuwe woning.

Stadtswerf, Delfshaven weergeven op een grotere kaart

De laatste tijd lijkt het of we in het Nederlandse Archiefwereldje meer en meer aandacht krijgen voor de kracht, de lol en het nut van mashups, ongetwijfeld door de vele aandacht die het begrip de afgelopen jaren heeft gekregen en zelfs doorsijpelde tot de 'gevestigde, papieren media. Zo hebben bijvoorbeeld het Gemeentearchief Rotterdam of het Archief Eemland prachtige geografisch georiënteerde mashups draaien. Wat dat betreft lenen de beide onderwerpen (het bombardement van Rotterdam in 1940 en 750 jaar Amersfoort) zich ook uitstekend in een geografische presentatieomgeving.

Van een andere wat andere historische orde is bijvoorbeeld de Celluloid Remix, een wedstrijd geïnitieerd uit het Beelden voor de Toekomst project & het Filmmuseum waarin wordt opgeroepen te sleutelen, te rommelen te mixen in één van door het project beschikbaar gestelde 21 filmpjes.

Of bijvoorbeeld de mashups gemaakt met Flickr the Commons foto's die vervolgens weer op handtassen en T-shirts worden geprojecteerd (en waarvan ik heel even de betreffende link van kwijt :-( ben maar die ik ongetwijfeld weer ga vinden). Wat dat betreft zit je dan niet zover meer af van de m.i. originele uitvinder van de mashup, Picasso met zijn collages.

#6 Flickr, gelijk posten vanuit Flickr bijvoorbeeld over...Dordrecht

2009-06-29T15:00:00.001+02:00

Dordrecht,
originally uploaded by Nationaal Archief.

Zo'n 23-archiefdingen dwingt je, mij althans, weer eens kritisch te kijken naar de dingen die we allemaal behandelen... Zo kom je toch fraaie staaltjes van selectieve blindheid bij jezelf tegen. Tot zonet was ik in de veronderstelling dat er geen schakel was tussen Goolgle en Flickr niets blijkt minder waar toen ik in de icoontjes boven de foto plots stuitte op Blog This.

Bij deze :-)

#6 Flickr

2009-06-29T13:37:00.011+02:00

Ik ben niet zo van Flickr, gewoon niet, niet met een bijzondere reden. Ik zag de trein van Flickr voorbij denderen, vond 't mooi, prachtig zelfs en dat was het dan.

Nu kan ik heel krampachtig gaan zoeken naar -tig redenen waarom niet.

Flickr is van Yahoo en ik van Google, met je gmail-account ben je bij het aanmaken van een Flickr-account nergens. Sterker nog, moet je om in te loggen (en je wilt een yahoo-accoutn vermijden) een of ander krankzinnig ymail-account aanmaken
Flickr heeft m.i. een niet zo'n heel mooie integratie van foto en kaart
Flickr heeft zo nu en dan wel eens de neiging onschuldig materiaal wel te censureren tot grote ontevredenheid van gebuikers

Maar da's natuurlijk allemaal grote onzin want de echte reden is dat ik een Picasagebruiker ben, inderdaad, inmiddels opgenomen in de stal van mijn favoriete, geliefde Google waarmee het dus ook (mail, maps etcetera) vrij goed schakelt. Qua functionaliteiten hoef je het niet te laten, die zijn grofweg vergelijkbaar met Flickr. Taggen en Opmerkingen toevoegen is bij beiden geen probleem.

Flickr heeft (daar ben ik dan weer wel jaloers op) de optie tot het toevoegen van notes,

Picasa heeft daar tegenover weer de alleraardigste tool naamlabels.

Maar ja, om notes toe te kunnen voegen aan foto's, kaarten en andersoortig materiaal op Flickr the Commons achtige initiatieven waar we sinds vorig jaar met het Nationaal met veel plezier en grote tevredenheid (bereik, exposure, verassende vragen en contacten) bij zijn aangesloten... Dien je toch wel een account te hebben om te kunnen spelen.

En dat spelen binnen Flickr, kan en zal ik niet ontkennen, is erg leuk. Met name de tagging- en note opties spreken mij aan omdat het je als gebruiker in staat stelt op een snelle manier met minimale middelen kennis, waarde toe te voegen aan materiaal. Zelf ben ik een fan van kaarmateriaal en was ik zelfs in de gelegenheid een set van 25 kaarten toe te voegen aan de Commons Account van het Nationaal Archief. Waarna ik via de notes mijzelf weer kon uitleven.

#4 & #5 RSS

2009-06-04T08:45:00.010+02:00

RSS, ach ja RSS...

foto: Bright http://www.bright.nl/rss-dood

Zelden een stukje techniek gezien waar ik zo halfslachtig mee ga. Enerzijds wil ik wel alle informatie absorberen en tot mij nemen anderzijds verrek ik gegijzeld te worden door -tig ongelezen berichten.

In het verleden heb ik nog wel eens een netvibes account aangemaakt die momenteel bewust staat te verstoffen. Het belangrijkste mechaniek van netvibes, de RSS-reader is mij te krachtig, roept, wenkt en probeert mij te verleiden als een Sirene om toch zoveel mogelijk sites te vinden en volgen.

De was in mijn oren is de RSS functionaliteit die Internet Explorer biedt (Firefox heeft een vergelijkbare functionaliteit) die geavanceerd genoeg is om nieuws en updates naar mij te laten komen maar basic genoeg om niet in de verleiding te trappen van méér, méér, méér.

Hoe 't werkt? Wanneer een site feeds ondersteund zie je bij IE in de rechterbovenhoek een oranje RSS-icoontje opkleuren.

Door erop te klikken kan je je op de feed abonneren

Die zich vervolgens toont in het venster aan de linkerzijde toont

Zo volg ik 23 feeds en dat vind ik prima. Het merendeel van de feeds schaar ik onder de noemer verzamelaars. Sites die hun mankracht inzetten om het net af te struinen naar interessante ontwikkelingen, voorbeelden en initiatieven om die vervolgens te vatten in blogposts, artikelen en opinies. Da's wel zo prettig, want die tijd heb ik zelf niet.

Is RSS dan dood in mijn ogen zoals men in Bright stelde op 6 mei jongstleden stelde? Nee, natuurlijk niet zoals ook het enorme aantal reacties onder het gewraakte artikel bewijst, verre van.

Wat wel gaande is, waar ik veel aan heb is dat verwijzingen naar sites, ontwikkelingen, blogposts etcetera meer en meer komen uit sociale domeinen. Waar RSS een objectief doorgeefluik is, ik wil alles weten over archieven en abonneer ik mij op de feed van het Archiefforum. Wijzen de following_me (de personen die ik volg) op Twitter mij dagelijks op interessante sites, ontwikkelingen, blogposts etcetera van een veel accurater niveau dan RSS kan. Ik volg hen dan ook niet voor niets op Twitter.

Nieuws wordt persoonlijker en gerichter. In plaats van het traditionele broadcasting vergaren we ons nieuws steeds meer via narrowcasting.

Op die manier kan je je ook heel specifiek laten informeren over wat anderen over jou zeggen. Dat kon al min of meer via feeds (inderdaad RSS) die je genereert dankzij een Google Blog Search. Maar ook via Twitter kan je een dergelijke zoekopdracht invoeren en tonen zoals ik aan de rechterzijde van mijn blog doe met Tweets over het Nationaal Archief.

En zulke informatie, nu we weten wat 'zé' over ons schrijven biedt weer mogelijkheden hier pro-actief op in te spelen. Inderdaad, Webcare... later meer hier over.

#16 Hoe de zaken soms merkwaardig samenkomen...

2009-05-25T08:28:00.000+02:00

Eind april liep voor alle collega's en contribuanten de deadline af voor voor hun ding-tekst van 23-archiefdingen. Zelf was ik verantwoordelijk voor # 15...

Leuk.. Maar ook lastig omdat ik géén Ipod heb. Af en toe, voorafgaand aan een vakantie, zet ik nog wel eens wat cd's over op mijn N73 om eindeloos vliegveld-hangen door te komen... Maar hoe dat nu precies werkt? Ik was al druk genoeg met het niet in de knoop laten raken van de headset.

De deal met de collega die mij strikte voor het schrijven van ding #15 was dat ik ongeveer 2 weken de beschikking had over haar Ipod Nano. Een goede deal vermoedde ik aangezien we al eens eerder hadden geconstateerd dat onze muzieksmaak redelijk in elkaars verlengde ligt. Waardoor ik zonder gedoe onmetelijk veel nummers, vooral nieuwe nummers tot mijn beschikking kreeg gecombineerd met een headset die warempel dé vondst had om betrekkelijk weinig in de knoop te geraken.

Eigenlijk werkte deze deal als een hoog gepersonaliseerde Last.fm. Niet alleen daar suggereert men altijd dat ik iets met Placebo moet, ook de geleende Nano had een ruime collectie van de heftig zwart ge-eye-linede, nasaal zingende Brian Molko. En evenals op Last.fm heb ik, eerlijk is eerlijk op één nummer na, niet zo veel hiermee.

Maar via Madrugada, Duffy, Sigur Rós, de Arctic Monkeys stuitte ik plots op een rare, wat hoge klagerige stem die toebehoorde aan Antony and the Johnsons. Een intrigerend geluid met (bleek achteraf) dito teksten. Intrigerend genoeg om 'm te doen landen op mijn lijstje (immers géén Ipod) nog te kopen of branden CD's.

Tot zover de Nano en 23-archiefdingen.

Vrijdagavond 8 mei was ik na 23.00 uur nog wat aan het zappen toen ik plots stuitte op een ijle, hoge stem. Het korrelige beeld erbij was van een man (?) die in de verte wat had van Marvin Lee Aday. Het bleek te gaan om een documentaire over Leonard Cohen waarin de vele nummers van zijn hand werden vertolkt door aan hem schatplichtige artiesten. De ijle stem in het korrelige beeld vertolkte prachtig het "If it be your will" van Cohen.

Ook mijn vader had de documentaire gezien en repte er afgelopen weekeinde over hoe prachtig hij deze wel niet had gevonden met name de vertolkingen van Cohens muziek door anderen.

En plots viel vanmiddag bij de lunch het kwartje... Die ijle stem was dat niet Antony? De Ipod collega beaamde dat Antony and the Johnsons, inderdaad van de hoge ijle stem, een wat groezelig, androgyn voorkomen heeft en zijn zijn teksten gelardeerd met hieruit ontsproten thematiek en problematiek. Conform het beeld op mijn netvlies van 8 mei 2009. Een korte zoektocht in Youtube toonde inderdaad aan dat Antony (zonder zijn Johnsons) een prachtige vertolking ten gehore gaf van "If it be your will".

Toch dat CD-tje maar eens scoren voor mijn vader... En mijzelf.

Tot slot om ook wat te spelen met het embedden van Video en #16, het nummer vertolkt door Antony met (volgens 't commentaar) een fraaie clip met beeldmateriaal van Fellini.

#3 Bloggen voor 23-archiefdingen

2009-05-19T14:37:00.000+02:00

Na m'n blog tijd bij web-log.nl ergens tussen 2004 en 2005

Nog te traceren via de Waybackmachine

En een herstart januari 2008 op/via blogspot

Ben ik aan een soort van derde blog-jeugd begonnen. Misschien niet gelijk herkenbaar door in een fris , nieuw weblog... maar binnen mijn bestaande weblog subtiel gemarkeerd door in de titel en tags een # (gevolgd door het betreffende ding-nummer) aan te brengen. Dit allemaal in het kader van de pilot van 23-archiefdingen binnen het Nationaal Archief waarin ik de komende tijd samen met een aantal collega´s 23 webdingen ga coachen, overbrengen, overdenken en uiteraard zelf leren .

Tijdbalk

2009-05-14T16:09:00.001+02:00